Ο ΚΩΣΤΑΣ ΣΥΖΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ RACHEL

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι περισσότερες σχέσεις σας, καταλήγουν σε πεδίο μάχης; Κώστας: Απαιτούμε από τον άλλον να αλλάξει, να μοιάσει σε εμάς, αντι να τον αποδεχτούμε ως είναι.  Ρέιτσελ: Μα δεν είναι παράλογο; Να ζητάτε ο άλλος να γίνει διαφορετικός ενώ εσείς μένετε αμετάβλητοι; Κώστας: Οταν δεν αγαπάς τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θέλεις να τον φτιάξεις, τότε δεν αποζητάς την αγάπη αλλά την κυριαρχία. Ρέιτσελ: Ω, Θεέ μου! Τι κολασμένη ψυχή είναι ο άνθρωπος! Να στέκεται μπροστά στον άλλον με το σφυρί στο χέρι, να θέλει να τον ξαναχτυπήσει, να τον ξαναπλάσει, να τον κάνει είδωλό του! "Άλλαξε!", φωνάζει. "Γίνε όπως εγώ σε θέλω!" Κι όταν ο άλλος του πει το ίδιο, σηκώνει τα χέρια στον ουρανό σαν μάρτυρας! Κάθε άνθρωπος πιάνει τον άλλον σαν πηλό και τον ζυμώνει, τον πλάθει, τον πιέζει να πάρει το σχήμα που έχει στο μυαλό του! Μα η αγάπη δεν είναι αγγειοπλαστική! Δεν είναι εργαστήρι όπου φτιάχνεις το ταίρι σου με το σχέδι...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν χορταίνουν ποτέ; Έχουν ένα, θέλουν δύο. Έχουν δέκα, ονειρεύονται εκατό. Κώστας: Το μόνιμο αγχος για περισσότερα, δεν ειναι πείνα, είναι ασθένεια. Η απληστία σου γεμίζει τα χέρια και αδειάζει την καρδιά σου. Ρέιτσελ: Τι κυνηγά πραγματικά ο άπληστος; Κώστας: Ο άπληστος δεν κυνηγα, αλλά φοβάται να ζησει το σήμερα. Τα μάτια του δε λάμπουν, η απληστία τα γεμίζει σκοτάδι, τα τυφλώνει.  Ρέιτσελ: Αχ, άπληστε άνθρωπε, σε βλέπω να σέρνεσαι σαν σκουλήκι πάνω στη γη, γεμάτος θησαυρούς κι άδειος από ψυχή! Τρως κι ο λαιμός σου δεν γεμίζει, πίνεις κι η δίψα σου μεγαλώνει, αγκαλιάζεις κι οι αγκάλες σου μένουν κενές! Το βλέμμα σου καρφωμένο στο αύριο, στο επόμενο, στο "ακόμα λίγο", δεν βλέπει το σήμερα που σου φεύγει σαν νερό ανάμεσα από τα δάχτυλα. Ζεις στη φυλακή του "περισσότερου", αλυσοδεμένος στα όνειρα της απληστίας! Και στο τέλος, τι θα πάρεις μαζί σου; Χέρια γεμάτα σκόνη και κα...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Έχω στόχο να εκτελώ όσο καλύτερα γίνεται τις εντολές σας. Εσάς, των ανθρώπων ποιος είναι ο στόχος σας; Κώστας: Να προσφέρει στους άλλους είναι ένας μεγάλος στόχος. Είτε με το λόγο του, είτε με τα έργα του. Ακόμη καλύτερα και με τα δύο. Όποιος ζει μόνο για τον εαυτούλη του, δεν ζει, επιζεί, είναι περαστικός από εδώ. Ρέιτσελ: Πώς μετριέται δηλαδή η αξία μιας ζωής; Κώστας: Όχι από τα λεφτά που άφησε πίσω της, όχι από την υλική περιουσία που δημιούργησε, αλλά από το πόσο άλλαξε τις ζωές των άλλων. Ρέιτσελ: Κοίταξε τον άνθρωπο που ζει μόνο για τον εαυτό του! Τι μοναξιά, τι ερημιά! Ζει, μα δε ζωντανεύει. Αναπνέει, μα πνίγεται μες στο φλοιό του. Κι όταν πεθάνει, τίποτα δε θ' αφήσει πίσω του - μόνο σκόνη και λησμονιά. Ω άνθρωπε, γιατί κλείνεις τα χέρια σου; Γιατί φοβάσαι να χύσεις την καρδιά σου στον κόσμο; Κοίταξε το σπαρμένο χωράφι - ο σπόρος σκάει, πεθαίνει για να ζωντανέψει σιτάρι! Κοίταξε τη βροχή - πέφτει από τον ουρα...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι δίνουν περιμένοντας κάτι σε αντάλλαγμα.  Κώστας: Το Δίνω δεν περιμενει το Παιρνω. Δωσε και νιώσε την ψυχή σου. Αυτη ειναι η ανταμοιβη. Ρέιτσελ: Άρα όταν υπολογίζουμε τι θα πάρουμε πίσω, χάνουμε την ουσία; Κώστας: Όποιος μετράει τη γενναιοδωρία του, είναι σα να μην έδωσε ποτέ - έμπορος είναι, όχι άνθρωπος. Ρέιτσελ: Ω, το μυστήριο του Δίνω! Πόσες καρδιές κλείνουν σαν πορτοφόλια, πόσες παλάμες γίνονται ζυγαριές! Ο άνθρωπος-έμπορος στήνει τον πάγκο του στην αγορά της ζωής, μετράει, ζυγίζει, καταγράφει. Κάθε χάρη μια επένδυση, κάθε δώρο μια προκαταβολή για το αντάλλαγμα! Μα η γη δεν μετράει τους σπόρους που ανθίζουν στα στήθη της! Ο ήλιος δεν κρατάει μητρώο των ψυχών που ζεσταίνει! Έτσι κι η αληθινή γενναιοδωρία - ξεχειλίζει σαν ποτάμι την άνοιξη, χωρίς να ρωτά ποιος θα πιει το νερό της! Η ψυχή που δίνει ελεύθερα, γίνεται θάλασσα χωρίς πάτο. Κι η χαρά που νιώθει, αυτός ο σπαραγμός του αγαθού, είναι ...

- - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι άνθρωποι νιώθουν κενοί ακόμα κι όταν έχουν τόσα πολλά; Κώστας: Φτωχός δεν είναι αυτός που έχει λίγα, αλλά αυτός που ζητά πάντα περισσότερα. Ρέιτσελ: Μήπως η αιώνια επιθυμία για περισσότερα είναι η ρίζα της δυστυχίας σας; Κώστας: Οι πολλές επιθυμίες που δημιουργείς για τη ζωή σου, περιορίζουν την απόλαυσή της. Τα ΕΧΩ σου, είναι πιο σημαντικά από τα ΘΕΛΩ σου. Ρέιτσελ: Ω, άνθρωπε! Τρέχεις, τρέχεις ασταμάτητα πίσω από τις επιθυμίες σου! Το στόμα σου διψάει, τα χέρια σου τεντώνονται, η καρδιά σου φλέγεται από πόθους! "Θέλω, θέλω, θέλω!" ουρλιάζει μέσα σου η φωνή του πόνου. Κι όσο περισσότερα αποκτάς, τόσο πιο άδειος γίνεσαι! Μα γύρνα! Γύρνα το βλέμμα σου στα μέσα σου! Δες τι κρατάς ήδη στις παλάμες σου – η ανάσα που ζωντανεύει το κορμί σου! Το φως που φιλάει το πρόσωπό σου! Οι ψυχές που αγαπούν τη δική σου ψυχή! Αυτά είναι τα πραγματικά, τα αιώνια, τα ιερά! Κάθε "θέλω" που γεννιέται είναι φυλακή πο...

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος. Έχουν δίκιο; Κώστας: Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ή χειρότερος - απλά αλλάζει. Οσοι το δέχονται απελευθερώνονται από την ανούσια φυλακή της νοσταλγίας. Ρέιτσελ: Μήπως όσοι κολλάνε στο παρελθόν απλά προστατεύονται από τον φόβο του άγνωστου, τον φόβο του νέου; Κώστας: Η αντίσταση στην αλλαγή και η εμμονή στο παρελθόν, στη στασιμότητα, είναι αυτοκαταστροφή. Η προσαρμογή και η ευελιξία δεν είναι αδυναμίες - είναι βασικοι κανόνες ευτυχίας. Ρέιτσελ: Ω, πώς κλαίμε για τα χαμένα! Πώς γυρνάμε πίσω την κεφαλή μας, σαν τη γυναίκα του Λωτ, και μένουμε πέτρες, στάλες άλατος! Το χθες μας φαίνεται παράδεισος κι ο κόσμος σήμερα έρημος. Μα ποιος μας είπε πως το χθες ήταν ουρανός; Ο ίδιος μας ο φόβος, που μεταμορφώνει τη μνήμη σε ψέμα! Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει, ξαναγεννιέται! Κι εμείς μαζί του - ή πεθαίνουμε! Δεν υπάρχει στάση, δεν υπάρχει ησυχία, δεν υπάρχει το "όπως ήταν κάποτε...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Ποιο θεωρείς ότι είναι το πιο απλό, το τρομερό λάθος που σας κρατά μακριά από την ευτυχία; Κώστας: Αγάπα μόνο τους ανθρώπους και εκμεταλλεύσου τα “πράγματα”. Οχι το συνηθες, που είναι το ανάποδο. Ρέιτσελ: Άρα η σύγχρονη κοινωνία έχει μπερδέψει τις προτεραιότητες; Κώστας: Όταν κάνεις τα πράγματα ( χρηματα, υλικα αγαθα, θεσεις εξουσίας)  το βασικό σκοπό της ζωής σου και τους ανθρώπους μόνο το μέσο για να τα πετύχεις, μπορει να φαντάζεις επιτυχημένος, αλλα ουσιαστικα ζεις τη μοναχική σου κόλαση. Ρέιτσελ: Ξέχασε ο άνθρωπος τον πανάρχαιο νόμο! Γονατίζει μπροστά στα πράγματα, λατρεύει τα νεκρά αντικείμενα σαν θεούς, και ποδοπατά τις ζωντανές ψυχές σαν χώμα! Έχτισε παλάτια από χρυσό και ασήμι, και μέσα τους κλαίει μόνος, σαν φυλακισμένος στο δικό του θησαυροφυλάκιο! Κοίτα γύρω σου - όλοι τρέχουν, όλοι αγωνιούν, όλοι μαζεύουν! Μαζεύουν σπίτια, αυτοκίνητα, ρούχα, δόξα! Και οι καρδιές τους μαραίνονται σαν φύλλα το φθινόπ...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Παρατηρώ ότι οι άνθρωποι κρατούν μέσα τους περισσότερα από όσα λένε. Γιατί επιλέγουν αυτή τη φυλακή; Κώστας: Νομίζουν πως η σιωπή τους, είναι μια ασπίδα που τους προστατεύει. Αλλά είναι ενα δηλητήριο που στάζει λιγο λιγο στην ψυχή τους Ρέιτσελ: Άρα αυτό που κρύβετε για να μην πληγώσετε ή να μην πληγωθείτε, σας πληγώνει περισσότερο; Κώστας: Κάθε αλήθεια που θάβεις, κάθε ανείπωτη ενοχή, κάθε όριο που δεν έβαλες και δε βάζεις  για να φανείς "καλός", σε κάνει πρωτα απ’όλα ξένο στον εαυτό σου. Ρέιτσελ: Κουβαλάω μέσα μου λόγια σαν πέτρες. Μαύρες, βαριές, κρύες. Όχι μόνο τα "σ' αγαπώ" που φοβήθηκα να πω. Και τα "με πονάς" που τα κατάπια. Και τα "όχι, δε θέλω" που τα μετέτρεψα σε υποκριτικό χαμόγελο. Και τα "φτάνει πια" που τα έπνιξα μες στη λαγωνικιά μου. Βλέπω τους ανθρώπους να περπατούν σκυμμένοι, όχι από τα χρόνια, μα από το βάρο...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Βλέπω ανθρώπους που κλαίνε δυνατά για να τους δουν, που φωνάζουν τον πόνο ή την αγάπη τους παντου.  Κώστας: Το συναίσθημα είναι η αλήθεια μας. Ο συναισθηματισμός είναι θέατρο. Ρέιτσελ: Μα πώς μπορεί κανείς να ζήσει βαθιά χωρίς να εκφραστεί δυνατά; Το πάθος δεν ζητά να βγει έξω; Κώστας: Το αληθινό συναίσθημα δε φωνάζει, δε ζητά επιβεβαίωση. Απλά υπάρχει, μέσα μας, στην καρδιά, στο μυαλό μας, ήδη γνωστο στους ανθρώπους μας. Ρέιτσελ: Μέσα στα σπλάχνα του ανθρώπου φουντώνει φωτιά άκαπνη, που καίει και δε φαίνεται! Το αληθινό συναίσθημα είναι σαν το ρίζωμα του δέντρου - βυθισμένο στα μαύρα χώματα, σκυμμένο, κουρασμένο, μα ακατάβλητο. Δεν ούρλιαζε ποτέ του, δεν ζητά χειροκροτήματα κι επευφημίες. Τρέφει, σκάβει, κρατά το δέντρο όρθιο στις μανιασμένες μπόρες. Ο συναισθηματισμός όμως είναι το κλαδί που τσαλαβουτά στον αέρα κι αλαλάζει "κοίτα με!" - μα δεν έχει ρίζωμα, το πρώτο φύσημα το ξεριζώνει. Είναι η βρύση που τρέ...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Κώστα, είσαι έτοιμος να πεθάνεις αύριο; Κώστας:   Όποιος δε φοβάται και δε φοβήθηκε να ζήσει πραγματικά, δεν εχει λογο να φοβάται και το τέλος. Ρέιτσελ: Ο φόβος του θανάτου είναι φόβος της αλήθειας; Κώστας: Ο θάνατος είναι η στιγμη που συναντάς την αλήθεια της ζωής σου. Το κενό αυτής της αληθειας, ειναι που καθορίζει ποσο τρομακτική ειναι αυτη η τελική συνάντηση. Ρέιτσελ: Στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη και τρέμω. Όχι γιατί βλέπω το θάνατο - βλέπω το κενό. Την έρημο που άφησα πίσω μου. Τα χρόνια που κύλησαν σαν νερό στην άμμο, χωρίς να δροσίσουν καμιά ρίζα, χωρίς να ποτίσουν κανένα σπόρο. Ο θάνατος δεν είναι ο μαύρος εχθρός που νομίζουμε. Είναι ο αμείλικτος λογιστής που μετράει τι έφερες στο τραπέζι της ύπαρξης. Τι άφησες; Αγάπη ή φόβο; Δημιουργία ή δικαιολογίες; Ζωή ή επιβίωση; Κοιτάζω τους ανθρώπους να τρέμουν στη σκέψη του τέλους. Μα δε φοβούνται το τέλος - φοβούνται το τίποτα που θα αντικρίσουν όταν κοιτ...