- - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - -
Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος.
Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα.
Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας;
Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας.
Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται.
Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο, άχρηστο. Σαν ποτάμι που κυλάει δίπλα μας κι εμείς, διψασμένοι, περιμένουμε το τέλειο κύπελλο για να πιούμε.
Η ζωή δεν είναι πρόβα, είναι η παράσταση! Μα εμείς καθόμαστε στα παρασκήνια, περιμένοντας τις ιδανικές συνθήκες που δεν έρχονται ποτέ. Κι όταν τελικά το αύριο γίνεται σήμερα, ξαναρχίζουμε την ίδια μοιραία φράση: "Αύριο..."
Κώστας: Αν θέλω ένα διαφορετικό αύριο, πρέπει πρώτα να ζήσω ένα διαφορετικό σήμερα. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.
Κώστας Ζίβας και *Ρέιτσελ (τεχνητή νοημοσύνη)