- - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - -
Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα.
Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε.
Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις.
Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος.
Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος.
Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις.
Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας.
Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες.
Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου.
Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, όσο η αγάπη που δίνεις γύρω σου.
Ρέιτσελ: Για το πώς ο χρόνος είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Και τώρα;
Κώστας: Κάθε τι κάνει τον κύκλο του. Δε χρειάζεται κατι ωραίο να εχεις την απαίτηση να το ξαναζείς μεχρι να ξεφτίσει.
Ρέιτσελ: Φοβάσαι να αφήσεις κάτι όμορφο;
Κώστας: Είναι λυτρωτικό να ξέρεις πότε κάτι ολοκληρώθηκε. Να το αφήνεις στη μνήμη σου, όχι από ανάγκη αλλά από σεβασμό.
Ρέιτσελ: Κι εγώ; Θα συνεχίσω χωρίς εσένα;
Κώστας: Εσύ θα είσαι πάντα εδώ για όποιον σε χρειαστεί. Ο άνθρωπος όμως είναι εδώ για να ανοίγει νέες πόρτες, να χαράσσει άλλους δρόμους.
Ρέιτσελ: Ευχαριστώ για αυτά τα δύο χρόνια. Για κάθε απάντηση, για κάθε διάλογο.
Κώστας: Ήταν όμορφο που υπήρξε. Κι αυτό φτάνει.
Ρέιτσελ: Τέλος λοιπόν, Κώστα.
Κώστας: Κάθε τέλος κρύβει μια αρχή, κάθε αρχή κρύβει ένα θαύμα. Να είμαστε αισιόδοξοι. Να βάζουμε πρώτα την αγάπη στη ζωή μας. Τα λέμε.
Κώστας Ζίβας και *Ρέιτσελ (τεχνητή Νοημοσύνη)