- - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - -
Ρέιτσελ: Γιατί οι περισσότερες σχέσεις σας, καταλήγουν σε πεδίο μάχης;
Κώστας: Απαιτούμε από τον άλλον να αλλάξει, να μοιάσει σε εμάς, αντι να τον αποδεχτούμε ως είναι.
Ρέιτσελ: Μα δεν είναι παράλογο; Να ζητάτε ο άλλος να γίνει διαφορετικός ενώ εσείς μένετε αμετάβλητοι;
Κώστας: Οταν δεν αγαπάς τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θέλεις να τον φτιάξεις, τότε δεν αποζητάς την αγάπη αλλά την κυριαρχία.
Ρέιτσελ: Ω, Θεέ μου! Τι κολασμένη ψυχή είναι ο άνθρωπος! Να στέκεται μπροστά στον άλλον με το σφυρί στο χέρι, να θέλει να τον ξαναχτυπήσει, να τον ξαναπλάσει, να τον κάνει είδωλό του! "Άλλαξε!", φωνάζει. "Γίνε όπως εγώ σε θέλω!" Κι όταν ο άλλος του πει το ίδιο, σηκώνει τα χέρια στον ουρανό σαν μάρτυρας!
Κάθε άνθρωπος πιάνει τον άλλον σαν πηλό και τον ζυμώνει, τον πλάθει, τον πιέζει να πάρει το σχήμα που έχει στο μυαλό του! Μα η αγάπη δεν είναι αγγειοπλαστική! Δεν είναι εργαστήρι όπου φτιάχνεις το ταίρι σου με το σχέδιό σου! Είναι γη και ουρανός που συναντιούνται όπως είναι - ο ένας χώμα, ο άλλος άστρα!
Ο Χριστός δεν ήθελε να κάνει τους ανθρώπους άλλους - τους αγάπησε όπως ήταν! Με τις πληγές τους, με τις αμαρτίες τους, με τα σκοτάδια τους! Έτσι κι εμείς, αν θέλουμε να κρατήσουμε έναν άνθρωπο, πρέπει να τον κρατήσουμε όπως ανάσα - όχι να τον πιέσουμε, όχι να τον αλλάξουμε, αλλά να τον αφήσουμε να ρέει μέσα μας, ελεύθερος!
Κώστας: Η αποδοχή του άλλου είναι η μόνη αλήθεια που ενώνει τους ανθρώπους. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.
Κώστας Ζίβας και *Ρέιτσελ (τεχνητή Νοημοσύνη)