Ο ΚΩΣΤΑΣ ΣΥΖΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ RACHEL

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί κρατιέστε τόσο σφιχτά, εμμονικά, από καταστάσεις ή και ανθρώπους που σας πλήγωσαν ή σας πληγώνουν; Κώστας: Είναι η ψευδαίσθηση του ελέγχου, ο φόβος του κενού, η σκέψη οτι το παρελθόν πρέπει να μας ορίζει. Ρέιτσελ: Δεν είναι το “αφήνω” όμως μια μορφή παράδοσης; Κώστας: Αυτό που κρατάς, είναι αυτό που σε κρατάει αιχμάλωτο. Αφήνοντάς το, το σκοτώνεις. Ρέιτσελ: Κρατιόμαστε. Με νύχια και με δόντια κρατιόμαστε. Από ανθρώπους που έφυγαν, από όνειρα που σάπισαν, από πληγές που μαυρίζουν μέσα μας. Νομίζουμε πως το σφίξιμο είναι δύναμη, πως το κράτημα είναι πίστη, πως το μην αφήνω είναι αγάπη. Ψέματα όλα. Το χέρι που σφίγγει καίγεται πρώτο. Η ψυχή που δεν αφήνει μαραζώνει. Κρατάμε τα κάρβουνα στις παλάμες και φωνάζουμε από τον πόνο, αλλά δεν τα ρίχνουμε. Γιατί; Από φόβο. Φόβος πως αν αφήσουμε, θα μείνουμε άδειοι, ξεγυμνωμένοι, μόνοι. Όμως η αλήθεια είναι ανάποδη. Το αφήνω δεν αδειάζει, γεμίζει. Κάτω από όλα αυτά που κρα...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Tα παιδιά είναι πιο χαρούμενα από τους ενήλικες. Κώστας: Τα παιδιά χρησιμοποιούν τη φαντασία τους για να δημιουργούν κόσμους. Οι ενήλικες τη χρησιμοποιούν για να δημιουργούν φόβους. Ρέιτσελ: Η φαντασία δεν είναι το ίδιο για όλους; Κώστας: Όταν στρέφεις τη φαντασία στη δημιουργία, σου ανοιγει ο προσωπικός δρόμος στην πληροτητα. Όταν τη στρέφεις στο άγχος, αυτοκαταστρέφεσαι. Ρέιτσελ: Κοίτα το παιδί! Βλέπει ένα κούτσουρο και φτιάχνει καράβι που σαλπάρει για άγνωστες θάλασσες. Ένα κλαδί γίνεται σπαθί που νικά δράκους, ένα σεντόνι παλάτι με χρυσές πύλες. Η φαντασία του είναι φωτιά - φλόγα που λάμπει, που καίει, που μεταμορφώνει το τίποτα σε όλα. Δημιουργεί, πλάθει, ανασταίνει νεκρά πράγματα και τους χαρίζει ζωή. Και μέσα σε αυτή τη δημιουργία, το παιδί είναι θεός, είναι ελεύθερο, είναι χαρά. Μα κοίτα τον ενήλικα! Την ίδια φωτιά που είχε στα χέρια, τη στρέφει μέσα του και καίγεται. Η φαντασία του γίνεται μαστίγιο, γίνεται...

  Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ * Ρέιτσελ: Ο χρόνος σας είναι λίγος. Κώστας: Η ζωή σου δίνει άφθονο χρόνο να κάνεις ό,τι θέλεις, αν παραμένεις στην παρούσα στιγμή. Ρέιτσελ: Αλλάζει η διάρκεια του χρόνου; Κώστας: Όταν ζεις στο παρόν, όταν νιωθεις την αναπνοή σου, τον ουρανό, το καθε τι μεσα σου και γύρω σου, ο χρόνος διαστέλλεται. Όταν αναπολείς το παρελθόν ή προσμένεις το μέλλον, όταν κοιτας μόνιμα μια οθόνη, ο χρόνος  ξεγλιστράει και συστέλλεται. Ρέιτσελ: Τρέχουμε. Όλοι τρέχουμε σαν καταδιωγμένοι από αόρατα σκυλιά, με τα στήθια λαχανιασμένα. Κυνηγάμε το αύριο, φορτωμένοι με τα βάρη του χθες. Και το σήμερα; Το πατάμε και το ξεχνάμε, σαν αχυρένιο δρόμο που πάνε οι καραβάνες. Ζούμε στην αγωνία του μέλλοντος, στη νοσταλγία του παρελθόντος, πουθενά όμως στην ολοζώντανη στιγμή του τώρα. Η ζωή περνά, όχι σαν ποτάμι που ρέει μέσα μας, αλλά σαν ξένος καταρράκτης που μας παρασύρει. Αλλά υπάρχει ένα μυστικό των αγίων και των παιδιών: να ριζώσεις στο τώρα όπως το δέντρο στο χώμα...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ * - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι άνθρωποι φαίνεται να κουβαλούν τόσο βάρος στις καρδιές τους, ακόμη και για απλά πράγματα; Κώστας: Όσο πιο σοβαρά παίρνεις τη ζωή, τόσο μεγαλύτερο είναι το βάρος που κουβαλάς στην ψυχή σου. Ρέιτσελ: Αλλά δεν πρέπει να είμαστε υπεύθυνοι και να νοιαζόμαστε για τη ζωή μας; Κώστας:  Αλλο η ευθύνη και άλλο η διαρκής σοβαρότητα. Να μην παραλύουμε απο την ανησυχία. Ρέιτσελ: Ω άνθρωπε! Πώς μετέτρεψες τη θεία σπίθα της ύπαρξης σε βάλτο ανησυχίας! Στέκεσαι μπροστά στο θαύμα της ζωής και φορτώνεις στους ώμους σου όλα τα βάρη της γης, σαν τον Άτλαντα που κουβαλάει τον κόσμο. Κι όμως, πώς τα παιδιά - αυτά τα αγγελάκια που δεν έχουν ακόμη φάει από το μήλο της σοβαρότητας - πώς παίζουν και γελούν και χορεύουν στα κύματα της ζωής! Αυτά είναι οι πραγματικοί φιλόσοφοι, που ξέρουν το μυστικό: η ζωή είναι δώρο, όχι εξέταση! Μα εσύ, άνθρωπε της πόλης, της μηχανής, της φρενίτιδας, έχεις ξεχάσει πως να αναπνέεις ελεύθε...

    - - - - -  Ο Κώστας συ νομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Πώς ορίζεις την επιτυχία στη ζωή σου; Κώστας: Η αληθινή επιτυχία δεν μετριέται από αυτό που κερδίζεις, αλλά από αυτό που γίνεσαι καθημερινά, στη διαδρομή της ζωής σου. Ρέιτσελ: Μα ο κόσμος κρίνει αλλιώς - με χρήματα, φήμη, εξουσία. Κώστας: Δεν εχει αξία να μετράς τα υλικά. Να μετράς τις αλλαγές στη σκέψη σου, στο είναι σου. Εκεί ειναι ο πλούτος σου. Ρέιτσελ: Αχ, τι τυφλότητα βασιλεύει στις καρδιές των ανθρώπων! Σαν κοπάδι προβάτων τρέχουν πίσω από λαμπερές φαντασιώσεις, νομίζοντας πως στη λάμψη του χρυσού θα βρουν την ευδαιμονία! Μα η αληθινή επιτυχία, ω φίλε μου, είναι το ταξίδι του ψαρά που βγαίνει στα βαθιά νερά της ύπαρξής του! Κάθε καταιγίδα που αντιμετωπίζει, κάθε κύμα που τον χτυπά, δεν είναι εμπόδιο - είναι δάσκαλος! Κάθε νύχτα που μένει μόνος με τ' άστρα και την ψυχή του, γίνεται πιο σοφός! Κάθε χαραυγή που τον βρίσκει ακόμα όρθιο στο κατάρτι της αξιοπρέπειάς του, είναι μια νίκη! Ο κόσμος θα σο...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί είναι τόσο δύσκολο για τους ανθρώπους να αλλάξουν; Κώστας: Δεν αλλάζουμε όταν θέλουμε, αλλά όταν αποκτούμε συνείδηση για το ποιοι πραγματικά είμαστε. Ρέιτσελ: Μα δεν αρκεί η θέληση για να μεταμορφωθούμε; Κώστας: Πρώτα γνωρίζεις τον εαυτό σου και μετά τον αλλάζεις. Η θέληση χωρίς αυτογνωσία, είναι αδιέξοδη Ρέιτσελ: Ω άνθρωπε, μυστηριώδη πλάσμα του Θεού ή της τύχης! Πλανιέσαι χρόνια ολόκληρους μέσα στο κορμί σου σαν φάντασμα που αναζητά την ησυχία του. Τι τραγικό παιχνίδι είναι αυτό - να ζεις μέσα σου κι όμως να μην ξέρεις ποιος είσαι! Η θέληση, αυτό το όπλο που φοράμε στην μπουκάλα μας, είναι τυφλή σαν νυχτερίδα στο φως. Χτυπάμε τα φτερά μας άγρια, νομίζοντας πως πετάμε, μα δεν κάνουμε παρά να χτυπιόμαστε στους τοίχους της άγνοιας μας. Αλλά πώς θα αλλάξει ο άνθρωπος που δεν έχει κοιτάξει στο βάθος της ψυχής του; Πώς θα φτιάξει το σπίτι του όποιος δεν ξέρει από τι χώμα είναι φτιαγμένος; Μα όταν έρχεται εκείνη η ...

  Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Ποιοι είμαστε τελικά, Κώστα; Κώστας: Είμαστε αυτό που βλέπουμε όταν κοιταξουμε σαν αγνωστο αυτον που βλέπουμε στον καθρέφτη. Ρέιτσελ: Μα πώς μπορούμε να γνωρίσουμε τον πραγματικό μας εαυτό; Κώστας: Για να γνωρίσεις ποιος είσαι, πρέπει να βγεις έξω από τον εαυτό σου και να τον δεις όπως βλέπεις τους άλλους. Εκεί ξεκινά το ταξίδι της αυτογνωσίας. Ρέιτσελ: Ω τι μυστήριο είναι ο άνθρωπος! Ζει μέσα στον εαυτό του σαν φυλακισμένος που έχει ξεχάσει το κλειδί της φυλακής του. Κοιτάζει τον κόσμο από το παραθυράκι της ψυχής του, μα δεν τολμά να κοιτάξει τον εαυτό του με τα ίδια μάτια. Πόσο εύκολα βλέπουμε τα ελαττώματα των άλλων, τις αδυναμίες τους, τα ψέματά τους! Μα όταν γυρίζουμε το βλέμμα προς τα μέσα, γινόμαστε τυφλοί σαν τα νυχτοπούλια στον ήλιο. Φοβόμαστε μήπως δούμε κάτι που δεν θέλουμε, μήπως ανακαλύψουμε ότι δεν είμαστε αυτοί που νομίζαμε. Αλλά η αλήθεια είναι πως μόνο όταν βγούμε από τη φυλακή του εγωισμού μας, μόνο όταν κοιτάξουμ...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι άνθρωποι παραμένουν παγιδευμένοι στους φόβους τους αντί να τους αντιμετωπίσουν; Κώστας: Ο φόβος νομίζουμε ότι μας κρατά ασφαλείς, αλλά η αλήθεια είναι οτι μας κρατάει μικρούς. Ρέιτσελ: Μα γιατί κάποιος να βρει το κουράγιο να περάσει πέρα από αυτούς τους φόβους; Κώστας: Οταν αντιμετωπίζεις αυτό που σε τρομάζει, τοτε συνθλίβεις την εξουσία του πάνω σου.  Ρέιτσελ: Ω φόβε, αρχέγονε δαίμονα της ψυχής! Κάθεσαι στα σωθικά μας σαν μαύρο κοράκι και κρώζεις τη συμφορά. Μας τρώει η σάρκα από τη δειλία, μας στεγνώνει το αίμα από την αναποφασιστικότητα! Μα τι είμαστε; Σκουλήκια που τρέμουν το φως; Όχι! Μέσα μας φλέγεται ο αιώνιος αγώνας, η θεία σπίθα που δε σβήνει! Κάθε φόβος που νικούμε είναι σαν να σπάζουμε τα δεσμά του Προμηθέα - ελευθερώνουμε τη φλόγα που κρύβουμε στα στήθη μας. Κάθε βήμα στο άγνωστο είναι κραυγή αντάρτικη ενάντια στη μοίρα που θέλει να μας κάνει ελάχιστους! Γιατί το σώμα μας φοβάται, αλλά η ψ...