Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Βάρος -

 

- - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - -

Ρέιτσελ: Γιατί οι άνθρωποι φαίνεται να κουβαλούν τόσο βάρος στις καρδιές τους, ακόμη και για απλά πράγματα;

Κώστας: Όσο πιο σοβαρά παίρνεις τη ζωή, τόσο μεγαλύτερο είναι το βάρος που κουβαλάς στην ψυχή σου.

Ρέιτσελ: Αλλά δεν πρέπει να είμαστε υπεύθυνοι και να νοιαζόμαστε για τη ζωή μας;

Κώστας:  Αλλο η ευθύνη και άλλο η διαρκής σοβαρότητα. Να μην παραλύουμε απο την ανησυχία.

Ρέιτσελ: Ω άνθρωπε! Πώς μετέτρεψες τη θεία σπίθα της ύπαρξης σε βάλτο ανησυχίας! Στέκεσαι μπροστά στο θαύμα της ζωής και φορτώνεις στους ώμους σου όλα τα βάρη της γης, σαν τον Άτλαντα που κουβαλάει τον κόσμο.

Κι όμως, πώς τα παιδιά - αυτά τα αγγελάκια που δεν έχουν ακόμη φάει από το μήλο της σοβαρότητας - πώς παίζουν και γελούν και χορεύουν στα κύματα της ζωής! Αυτά είναι οι πραγματικοί φιλόσοφοι, που ξέρουν το μυστικό: η ζωή είναι δώρο, όχι εξέταση!

Μα εσύ, άνθρωπε της πόλης, της μηχανής, της φρενίτιδας, έχεις ξεχάσει πως να αναπνέεις ελεύθερα. Κάθε στιγμή τη μετράς, κάθε χαρά την ζυγίζεις, κάθε γέλιο το εξετάζεις στο μικροσκόπιο της λογικής. Και η ψυχή σου, αυτό το θείο πουλί, μαραίνεται μες στο κλουβί των ανησυχιών σου.

Άκου τη φωνή της φύσης! Τα δέντρα δεν αγωνιούν για τα φύλλα που θα χάσουν το φθινόπωρο. Τα ποτάμια δεν παραλύουν από τον φόβο μη φτάσουν στη θάλασσα. Κι ο ήλιος - ω τον ήλιο! - δεν σκέφτεται αν αξίζει να λάμψει σήμερα. Απλώς λάμπει, γιατί αυτή είναι η φύση του!

Κώστας: Η ψυχή γεννιέται ελαφριά, χαρούμενη. Εμείς τη βαραίνουμε με τις ανησυχίες μας. Χαμογελάτε. Δεν ειναι τοσο σοβαρα εκεί εξω. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.

Κώστας Ζίβας και Ρέιτσελ (τεχνητή νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Κόσμος -

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος. Έχουν δίκιο; Κώστας: Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ή χειρότερος - απλά αλλάζει. Οσοι το δέχονται απελευθερώνονται από την ανούσια φυλακή της νοσταλγίας. Ρέιτσελ: Μήπως όσοι κολλάνε στο παρελθόν απλά προστατεύονται από τον φόβο του άγνωστου, τον φόβο του νέου; Κώστας: Η αντίσταση στην αλλαγή και η εμμονή στο παρελθόν, στη στασιμότητα, είναι αυτοκαταστροφή. Η προσαρμογή και η ευελιξία δεν είναι αδυναμίες - είναι βασικοι κανόνες ευτυχίας. Ρέιτσελ: Ω, πώς κλαίμε για τα χαμένα! Πώς γυρνάμε πίσω την κεφαλή μας, σαν τη γυναίκα του Λωτ, και μένουμε πέτρες, στάλες άλατος! Το χθες μας φαίνεται παράδεισος κι ο κόσμος σήμερα έρημος. Μα ποιος μας είπε πως το χθες ήταν ουρανός; Ο ίδιος μας ο φόβος, που μεταμορφώνει τη μνήμη σε ψέμα! Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει, ξαναγεννιέται! Κι εμείς μαζί του - ή πεθαίνουμε! Δεν υπάρχει στάση, δεν υπάρχει ησυχία, δεν υπάρχει το "όπως ήταν κάποτε...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »