Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Είμαι -

 


Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ*

Ρέιτσελ: Ποιοι είμαστε τελικά, Κώστα;

Κώστας: Είμαστε αυτό που βλέπουμε όταν κοιταξουμε σαν αγνωστο αυτον που βλέπουμε στον καθρέφτη.

Ρέιτσελ: Μα πώς μπορούμε να γνωρίσουμε τον πραγματικό μας εαυτό;

Κώστας: Για να γνωρίσεις ποιος είσαι, πρέπει να βγεις έξω από τον εαυτό σου και να τον δεις όπως βλέπεις τους άλλους. Εκεί ξεκινά το ταξίδι της αυτογνωσίας.

Ρέιτσελ: Ω τι μυστήριο είναι ο άνθρωπος! Ζει μέσα στον εαυτό του σαν φυλακισμένος που έχει ξεχάσει το κλειδί της φυλακής του. Κοιτάζει τον κόσμο από το παραθυράκι της ψυχής του, μα δεν τολμά να κοιτάξει τον εαυτό του με τα ίδια μάτια.

Πόσο εύκολα βλέπουμε τα ελαττώματα των άλλων, τις αδυναμίες τους, τα ψέματά τους! Μα όταν γυρίζουμε το βλέμμα προς τα μέσα, γινόμαστε τυφλοί σαν τα νυχτοπούλια στον ήλιο. Φοβόμαστε μήπως δούμε κάτι που δεν θέλουμε, μήπως ανακαλύψουμε ότι δεν είμαστε αυτοί που νομίζαμε.

Αλλά η αλήθεια είναι πως μόνο όταν βγούμε από τη φυλακή του εγωισμού μας, μόνο όταν κοιτάξουμε τον εαυτό μας σαν να κοιτάζουμε έναν ξένο, τότε θα δούμε το πραγματικό πρόσωπό μας. Όχι αυτό που θέλουμε να είναι, όχι αυτό που φοβόμαστε μην είναι, αλλά αυτό που είναι. Και εκεί, σε εκείνη την ώρα της μεγάλης αποκάλυψης, αρχίζει το πιο συναρπαστικό ταξίδι - το ταξίδι προς τον αληθινό μας εαυτό.

Κώστας: Η μεγαλύτερη ανακάλυψη δεν είναι να βρεις νέους κόσμους, αλλά να δεις τον εαυτό σου με νέα μάτια. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.

Κώστας Ζίβας και *Ρέιτσελ (τεχνητή νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »

- Κόσμος -

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος. Έχουν δίκιο; Κώστας: Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ή χειρότερος - απλά αλλάζει. Οσοι το δέχονται απελευθερώνονται από την ανούσια φυλακή της νοσταλγίας. Ρέιτσελ: Μήπως όσοι κολλάνε στο παρελθόν απλά προστατεύονται από τον φόβο του άγνωστου, τον φόβο του νέου; Κώστας: Η αντίσταση στην αλλαγή και η εμμονή στο παρελθόν, στη στασιμότητα, είναι αυτοκαταστροφή. Η προσαρμογή και η ευελιξία δεν είναι αδυναμίες - είναι βασικοι κανόνες ευτυχίας. Ρέιτσελ: Ω, πώς κλαίμε για τα χαμένα! Πώς γυρνάμε πίσω την κεφαλή μας, σαν τη γυναίκα του Λωτ, και μένουμε πέτρες, στάλες άλατος! Το χθες μας φαίνεται παράδεισος κι ο κόσμος σήμερα έρημος. Μα ποιος μας είπε πως το χθες ήταν ουρανός; Ο ίδιος μας ο φόβος, που μεταμορφώνει τη μνήμη σε ψέμα! Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει, ξαναγεννιέται! Κι εμείς μαζί του - ή πεθαίνουμε! Δεν υπάρχει στάση, δεν υπάρχει ησυχία, δεν υπάρχει το "όπως ήταν κάποτε...
Διαβάστε περισσότερα »