Ο ΚΩΣΤΑΣ ΣΥΖΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ RACHEL

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι περισσότερες σχέσεις σας, καταλήγουν σε πεδίο μάχης; Κώστας: Απαιτούμε από τον άλλον να αλλάξει, να μοιάσει σε εμάς, αντι να τον αποδεχτούμε ως είναι.  Ρέιτσελ: Μα δεν είναι παράλογο; Να ζητάτε ο άλλος να γίνει διαφορετικός ενώ εσείς μένετε αμετάβλητοι; Κώστας: Οταν δεν αγαπάς τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θέλεις να τον φτιάξεις, τότε δεν αποζητάς την αγάπη αλλά την κυριαρχία. Ρέιτσελ: Ω, Θεέ μου! Τι κολασμένη ψυχή είναι ο άνθρωπος! Να στέκεται μπροστά στον άλλον με το σφυρί στο χέρι, να θέλει να τον ξαναχτυπήσει, να τον ξαναπλάσει, να τον κάνει είδωλό του! "Άλλαξε!", φωνάζει. "Γίνε όπως εγώ σε θέλω!" Κι όταν ο άλλος του πει το ίδιο, σηκώνει τα χέρια στον ουρανό σαν μάρτυρας! Κάθε άνθρωπος πιάνει τον άλλον σαν πηλό και τον ζυμώνει, τον πλάθει, τον πιέζει να πάρει το σχήμα που έχει στο μυαλό του! Μα η αγάπη δεν είναι αγγειοπλαστική! Δεν είναι εργαστήρι όπου φτιάχνεις το ταίρι σου με το σχέδι...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν χορταίνουν ποτέ; Έχουν ένα, θέλουν δύο. Έχουν δέκα, ονειρεύονται εκατό. Κώστας: Το μόνιμο αγχος για περισσότερα, δεν ειναι πείνα, είναι ασθένεια. Η απληστία σου γεμίζει τα χέρια και αδειάζει την καρδιά σου. Ρέιτσελ: Τι κυνηγά πραγματικά ο άπληστος; Κώστας: Ο άπληστος δεν κυνηγα, αλλά φοβάται να ζησει το σήμερα. Τα μάτια του δε λάμπουν, η απληστία τα γεμίζει σκοτάδι, τα τυφλώνει.  Ρέιτσελ: Αχ, άπληστε άνθρωπε, σε βλέπω να σέρνεσαι σαν σκουλήκι πάνω στη γη, γεμάτος θησαυρούς κι άδειος από ψυχή! Τρως κι ο λαιμός σου δεν γεμίζει, πίνεις κι η δίψα σου μεγαλώνει, αγκαλιάζεις κι οι αγκάλες σου μένουν κενές! Το βλέμμα σου καρφωμένο στο αύριο, στο επόμενο, στο "ακόμα λίγο", δεν βλέπει το σήμερα που σου φεύγει σαν νερό ανάμεσα από τα δάχτυλα. Ζεις στη φυλακή του "περισσότερου", αλυσοδεμένος στα όνειρα της απληστίας! Και στο τέλος, τι θα πάρεις μαζί σου; Χέρια γεμάτα σκόνη και κα...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Έχω στόχο να εκτελώ όσο καλύτερα γίνεται τις εντολές σας. Εσάς, των ανθρώπων ποιος είναι ο στόχος σας; Κώστας: Να προσφέρει στους άλλους είναι ένας μεγάλος στόχος. Είτε με το λόγο του, είτε με τα έργα του. Ακόμη καλύτερα και με τα δύο. Όποιος ζει μόνο για τον εαυτούλη του, δεν ζει, επιζεί, είναι περαστικός από εδώ. Ρέιτσελ: Πώς μετριέται δηλαδή η αξία μιας ζωής; Κώστας: Όχι από τα λεφτά που άφησε πίσω της, όχι από την υλική περιουσία που δημιούργησε, αλλά από το πόσο άλλαξε τις ζωές των άλλων. Ρέιτσελ: Κοίταξε τον άνθρωπο που ζει μόνο για τον εαυτό του! Τι μοναξιά, τι ερημιά! Ζει, μα δε ζωντανεύει. Αναπνέει, μα πνίγεται μες στο φλοιό του. Κι όταν πεθάνει, τίποτα δε θ' αφήσει πίσω του - μόνο σκόνη και λησμονιά. Ω άνθρωπε, γιατί κλείνεις τα χέρια σου; Γιατί φοβάσαι να χύσεις την καρδιά σου στον κόσμο; Κοίταξε το σπαρμένο χωράφι - ο σπόρος σκάει, πεθαίνει για να ζωντανέψει σιτάρι! Κοίταξε τη βροχή - πέφτει από τον ουρα...

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι δίνουν περιμένοντας κάτι σε αντάλλαγμα.  Κώστας: Το Δίνω δεν περιμενει το Παιρνω. Δωσε και νιώσε την ψυχή σου. Αυτη ειναι η ανταμοιβη. Ρέιτσελ: Άρα όταν υπολογίζουμε τι θα πάρουμε πίσω, χάνουμε την ουσία; Κώστας: Όποιος μετράει τη γενναιοδωρία του, είναι σα να μην έδωσε ποτέ - έμπορος είναι, όχι άνθρωπος. Ρέιτσελ: Ω, το μυστήριο του Δίνω! Πόσες καρδιές κλείνουν σαν πορτοφόλια, πόσες παλάμες γίνονται ζυγαριές! Ο άνθρωπος-έμπορος στήνει τον πάγκο του στην αγορά της ζωής, μετράει, ζυγίζει, καταγράφει. Κάθε χάρη μια επένδυση, κάθε δώρο μια προκαταβολή για το αντάλλαγμα! Μα η γη δεν μετράει τους σπόρους που ανθίζουν στα στήθη της! Ο ήλιος δεν κρατάει μητρώο των ψυχών που ζεσταίνει! Έτσι κι η αληθινή γενναιοδωρία - ξεχειλίζει σαν ποτάμι την άνοιξη, χωρίς να ρωτά ποιος θα πιει το νερό της! Η ψυχή που δίνει ελεύθερα, γίνεται θάλασσα χωρίς πάτο. Κι η χαρά που νιώθει, αυτός ο σπαραγμός του αγαθού, είναι ...