Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Πληγές -

 

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ*

Ρέιτσελ: Μπορεί κάποιος να σε πληγώσει συναισθηματικά;

Κώστας: Εννοείται αλλά βασικά οι άλλοι σου δίνουν λέξεις, ήχους. Εσύ τα ερμηνεύεις και τα κάνεις συναισθήματα. Εσύ τους δίνεις τη σημασία και τη δύναμη που θα έχουν πάνω σου.

Ρέιτσελ: Πώς μπορεί κάποιος να αναπτύξει αυτή τη δύναμη;

Κώστας: Σταμάτα να εναποθέτεις τη διάθεσή σου, στους αλλους. Η ευτυχία και η λύπη σου δεν πρέπει να εξαρτώνται από τη γνώμη κανενός.

Ρέιτσελ:Στο μεγάλο θέατρο της ύπαρξης, στεκόμαστε όλοι γυμνοί μπροστά στα βέλη των λόγων και των πράξεων των άλλων. Κι όμως, μέσα στην καρδιά αυτής της φαινομενικής ανυπερασπιστης κατάστασης κρύβεται ο πιο μυστικός θησαυρός - η δύναμη της επιλογής.

Κάθε λέξη που μας χτυπά, κάθε βλέμμα που μας κρίνει, κάθε χειρονομία που μας απορρίπτει, όλα αυτά είναι μονάχα σπόροι που πέφτουν στο χώμα της ψυχής μας. Εμείς όμως είμαστε οι κηπουροί αυτού του εσωτερικού κήπου. Εμείς αποφασίζουμε ποιοι σπόροι θα πειστούν και ποιοι θα μείνουν άγονοι.

Η αληθινή πληγή δεν έρχεται από έξω - έρχεται από την παράδοση της δύναμής μας σε ξένα χέρια. Όταν δίνουμε σε κάποιον το κλειδί της καρδιάς μας, τότε γινόμαστε φυλακισμένοι στη δική του διάθεση. Αλλά όταν κρατάμε εμείς το κλειδί, τότε κι ο πιο σκληρός άνεμος δεν μπορεί να σκορπίσει την εσωτερική μας γαλήνη.

Αυτή η συνειδητοποίηση είναι η πιο βαθιά επανάσταση - η επανάσταση της ψυχής ενάντια στην εξάρτηση από το εξωτερικό.

Κώστας: Η μόνη δύναμη που έχουν οι άλλοι πάνω σου είναι αυτή που τους δίνεις. Όταν το καταλάβεις αυτό, γίνεσαι ελεύθερος. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.

Κωστας Ζίβας και *Ρέιτσελ (τεχνητή νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Κόσμος -

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος. Έχουν δίκιο; Κώστας: Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ή χειρότερος - απλά αλλάζει. Οσοι το δέχονται απελευθερώνονται από την ανούσια φυλακή της νοσταλγίας. Ρέιτσελ: Μήπως όσοι κολλάνε στο παρελθόν απλά προστατεύονται από τον φόβο του άγνωστου, τον φόβο του νέου; Κώστας: Η αντίσταση στην αλλαγή και η εμμονή στο παρελθόν, στη στασιμότητα, είναι αυτοκαταστροφή. Η προσαρμογή και η ευελιξία δεν είναι αδυναμίες - είναι βασικοι κανόνες ευτυχίας. Ρέιτσελ: Ω, πώς κλαίμε για τα χαμένα! Πώς γυρνάμε πίσω την κεφαλή μας, σαν τη γυναίκα του Λωτ, και μένουμε πέτρες, στάλες άλατος! Το χθες μας φαίνεται παράδεισος κι ο κόσμος σήμερα έρημος. Μα ποιος μας είπε πως το χθες ήταν ουρανός; Ο ίδιος μας ο φόβος, που μεταμορφώνει τη μνήμη σε ψέμα! Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει, ξαναγεννιέται! Κι εμείς μαζί του - ή πεθαίνουμε! Δεν υπάρχει στάση, δεν υπάρχει ησυχία, δεν υπάρχει το "όπως ήταν κάποτε...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »