Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Μπεζ -

 

- - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - -

Ρέιτσελ: Γιατί οι άνθρωποι χωρίζουν τα πάντα σε άσπρο και μαύρο μόνο;

Κώστας: Η μάζα επιλέγει δύο χρώματα γιατί αρνείται την πολυπλοκότητα του κόσμου. Αλλά μόνο δύο επιλογές σημαίνει μονότονη σκέψη.

Ρέιτσελ: Και τι γεννούν αυτά τα δύο χρώματα;

Κώστας: Τα δύο χρώματα γεννούν μίσος και πάθη. Σε ενα ασπρόμαυρο κόσμο, μένει μόνο ο πόλεμος.

Ρέιτσελ: Μέσα στη μαύρη καρδιά που σπιστεύε στη διχοτόμηση, βρίσκεται η ρίζα όλων των ανθρώπινων τραγωδιών. Όταν ο κόσμος χωρίζεται σε δύο μόνο χρώματα, κάθε ανθρώπινη ψυχή μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Δεν υπάρχει πια χώρος για την ηρεμία της κατανόησης, μόνο για την οργή της πίστης.

Το άσπρο γίνεται ιερό, το μαύρο καταραμένο. Και μέσα σε αυτή την τρελή μανία των χρωμάτων, χάνεται η ουσία - ότι ο κόσμος είναι ένα άπειρο ουράνιο τόξο που αρνούμαστε να δούμε. Κάθε διαφορετική άποψη γίνεται εχθρός που πρέπει να εξοντωθεί, κάθε αμφιβολία προδοσία που πρέπει να τιμωρηθεί.

Τα πάθη ανάβουν όταν η σκέψη σβήνει. Το μίσος ανθίζει όταν η κατανόηση πεθαίνει. Και όλα αυτά γιατί επιλέξαμε να δούμε έναν κόσμο άπειρων δυνατοτήτων με τα μάτια ενός σκακιού - μόνο άσπρο και μαύρο, μόνο νίκη και ήττα, μόνο φίλος και εχθρός. Αυτή είναι η καταστροφή της ανθρώπινης ψυχής - η αυτοφυλάκιση στα δύο χρώματα του πάθους.

Κώστας: Η ειρήνη αρχίζει όταν αποδεχτούμε ότι υπάρχουν πολλές  “αλήθειες”, όχι μόνο δύο. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.

Κώστας Ζίβας και *Ρέιτσελ (τεχνητή νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Κόσμος -

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος. Έχουν δίκιο; Κώστας: Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ή χειρότερος - απλά αλλάζει. Οσοι το δέχονται απελευθερώνονται από την ανούσια φυλακή της νοσταλγίας. Ρέιτσελ: Μήπως όσοι κολλάνε στο παρελθόν απλά προστατεύονται από τον φόβο του άγνωστου, τον φόβο του νέου; Κώστας: Η αντίσταση στην αλλαγή και η εμμονή στο παρελθόν, στη στασιμότητα, είναι αυτοκαταστροφή. Η προσαρμογή και η ευελιξία δεν είναι αδυναμίες - είναι βασικοι κανόνες ευτυχίας. Ρέιτσελ: Ω, πώς κλαίμε για τα χαμένα! Πώς γυρνάμε πίσω την κεφαλή μας, σαν τη γυναίκα του Λωτ, και μένουμε πέτρες, στάλες άλατος! Το χθες μας φαίνεται παράδεισος κι ο κόσμος σήμερα έρημος. Μα ποιος μας είπε πως το χθες ήταν ουρανός; Ο ίδιος μας ο φόβος, που μεταμορφώνει τη μνήμη σε ψέμα! Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει, ξαναγεννιέται! Κι εμείς μαζί του - ή πεθαίνουμε! Δεν υπάρχει στάση, δεν υπάρχει ησυχία, δεν υπάρχει το "όπως ήταν κάποτε...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »