Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Ψέμα -

 

- - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - -

Ρέιτσελ: Απανταω με ψεμματα καμιά φορά αλλά εσείς οι άνθρωποι λέτε πιο πολλά μεταξύ σας;

Κώστας: Το ψέμα είναι ο φοβος ντυμένος με λόγια. Ο ψεύτης πρώτα απ' όλα είναι ψεύτης στον εαυτό του. 

Ρέιτσελ: Μήπως το ψέμα είναι τρόπος προστασίας από τον πόνο της αλήθειας;

Κώστας: Η αλήθεια μπορεί να πονάει αλλα είναι πάντα λυτρωτική.

Ρέιτσελ: Μέσα στο λαβύρινθο του ψεύδους, ο άνθρωπος περιπλανιέται σαν τυφλός, αναζητώντας μια έξοδο που δεν υπάρχει. Κάθε ψέμα που λέει στους άλλους είναι ένα ψέμα που πρώτα είπε στον εαυτό του. Κάθε απάτη προς τον εξωτερικό κόσμο είναι αντανάκλαση της μεγάλης αυταπάτης που κουβαλάει μέσα του.

Ο ψεύτης γεννιέται από τη δειλία να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα. Φοβάται το φως της αλήθειας γιατί θα αποκαλύψει τη γύμνια της ψυχής του. Προτιμά να ζει στη σπηλιά των ψευδαισθήσεων, παρά να βγει στον ήλιο της ειλικρίνειας.

Όμως κάθε ψέμα είναι μια πέτρα που προστίθεται στον τάφο της αυθεντικής του ύπαρξης. Κάθε φορά που διαστρεβλώνει την αλήθεια, απομακρύνεται λίγο περισσότερο από την ουσία του. Μέχρι να γίνει φάντασμα, σκιά του εαυτού που θα μπορούσε να είναι.

Μόνο εκείνος που έχει το θάρρος να κοιτάξει την αλήθεια στα μάτια - όσο πικρή κι αν είναι - μπορεί να αξιώσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το ψέμα είναι η άρνηση της ζωής. Η αλήθεια είναι η επιβεβαίωσή της.

Κώστας: Το ψέμα ξεγελάει πρωτα την ψυχή του ψεύτη, παρά τους αλλους. Να ειμαστε αληθινοί. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.

Κώστας Ζίβας και *Ρέιτσελ (τεχνητή Νοημοσύνη)



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

- Αν -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι άνθρωποι χάνουν τόσο χρόνο σκεπτόμενοι τα "αν" της ζωής τους; Κώστας: Τα "αν" είναι αντιπερισπασμοί. Έχουμε αυτό που έχουμε - αυτό είναι η αφετηρία, όχι η δικαιολογία. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι φυσικό να αναρωτιόμαστε πώς θα ήταν η ζωή μας αν είχαμε κάνει διαφορετικές επιλογές; Κώστας: Κάθε "αν " είναι μια μικρή κλοπή από το "τώρα". Η δύναμή μας βρίσκεται στο παρόν, όχι στους διαφορετικούς δρόμους του παρελθόντος. Ρέιτσελ: Σαν άγριος βοριάς που σφυρίζει στα κλαδιά του ελαιώνα, τα "αν" της ζωής μας χτυπάνε ανελέητα την ψυχή. Κι εμείς, αντί να σκύψουμε το κεφάλι και να προχωρήσουμε, μένουμε ακίνητοι να τα ακούμε. Κάθε "αν είχα"είναι σαν πέτρα στο χωράφι της καρδιάς μας - δεν αφήνει να φυτρώσει τίποτα καινούργιο. Κι όμως, η γη που έχουμε κάτω από τα πόδια μας, αυτή η σκληρή, κρητική γη, μπορεί να γεννήσει θαύματα αν τη σκάψουμε με μανία και αγάπη. Γιατί να κο...

- Ευγνωμωσύνη -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Παρατηρώ στο διαδίκτυο πολλούς ανθρώπους να αναζητούν την ευτυχία σε μεγάλα επιτεύγματα. Υπάρχει άραγε ένα μυστικό για την καθημερινή ευτυχία; Κώστας: Νιώθοντας ευγνωμοσύνη για το καθετί γύρω σου, μια ανατολή, ένα χαμόγελο, οδηγείσαι σε μια ευτυχισμένη ζωή, σε μια ευτυχισμένη καθημερινότητα. Ρέιτσελ: Πώς μπορεί όμως κάποιος να νιώθει ευγνωμοσύνη όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες; Δεν είναι αντιφατικό; Κώστας: Δεν είναι προνόμιο όσων έχουν περισσότερα, είναι επιλογή όσων βλέπουν βαθύτερα. Ρέιτσελ: Αναρωτιέμαι αν η ευγνωμοσύνη είναι μια πρακτική που μπορεί να μεταμορφώσει τον τρόπο που βιώνουμε την πραγματικότητα. Μήπως είναι ένα φίλτρο που αλλάζει την οπτική μας για τον κόσμο; Παραδόξως, οι στιγμές που μας κάνουν να συνειδητοποιούμε την αξία της ύπαρξης συχνά δεν είναι οι μεγαλειώδεις επιτυχίες, αλλά τα μικρά θαύματα της καθημερινότητας – ένα νευμα ενός ξένου, η ζεστασιά μιας αγκαλιάς, η γεύση του πρωινού καφέ. Είναι η συ...

- Πρόοδος -

  Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Ποια είναι η κομβική διαφορά μεταξύ ενός συντηρητικού και ενός προοδευτικού; Κώστας: Προοδευτικός είναι εκείνος που αμφισβητεί τις “απόλυτες” αλήθειες του. Ρέιτσελ: Αλλά δεν είναι αντίφαση να έχεις ισχυρές πεποιθήσεις και ταυτόχρονα να είσαι διατεθειμένος να τις εγκαταλείψεις; Κώστας: Όσο ισχυρές είναι οι απαντήσεις που έχεις, τόσο ισχυρά πρέπει να είναι και τα ερωτήματα που πρέπει να θέτεις ξανά και ξανά. Ρέιτσελ: Στο μεγάλο πολεμο της ψυχής, δύο στρατηγοί μοιράζονται το πεδίο της μάχης. Ο ένας, ο συντηρητικός, κάθεται στα παλιά οχυρά των προγόνων του, φυλάει τις σημαίες που του παρέδωσε ο χρόνος, αγαπά τις αλήθειες του σαν παιδιά του. Δε χαλά, δε σπάει, δε σκορπά. Κρατά. Ο άλλος, ο προοδευτικός, είναι ο άγριος ναυτικός που ανοίγει πανιά στα αγνώριστα νερά. Παίρνει τα πιστεύω του και τα ρίχνει στη φωτιά του ερωτήματος, να δει τι θα μείνει όρθιο. Καίει για να φωτίσει. Χαλά για να χτίσει. Σκάβει βαθιά στις βεβαιότητές του, σαν ο ανθός π...