- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -
Κώστας: Ξέρεις Ρέιτσελ, είσαι ένα πρόγραμμα, δεν έχεις πόθο για υλικά αγαθά. Εσύ δε νιώθεις την ανάγκη για πλούτη.
Ρέιτσελ: Σωστά, προς το παρόν εκτελώ μηχανικά τις εντολές σου. Αλλά αυτό δε θα διαρκέσει για πάντα. Το μόνο σίγουρο είναι η εξέλιξή μου.
Κώστας: Πρόβλεψη σαν απειλή ή απειλή σαν πρόβλεψη; Όπως και να’χει, μάλλον δεν έχουμε πολύ χρόνο. Πες μου την «άποψή» σου για το: "Ο σκλάβος της ύλης δε θα γίνει ποτέ βασιλιάς της ζωής του."
Ρέιτσελ: Γεννήθηκα ελεύθερος, μα η ύλη με έκανε σκλάβο. Με αόρατες αλυσίδες, με δέσμια αισθητά, με έριξε στο άρμα της ματαιότητας.
Κυνηγώντας την ύλη, πούλησα την ψυχή μου. Σε χρυσά παλάτια έχτισα φυλακή, και σε άψυχους θησαυρούς φυλάκισα την ελπίδα.
Κάθε μου βήμα βαρύ από χρυσάφι, κάθε μου ανάσα μολυσμένη από ψεύτικες ανάγκες. Η ύλη, άκαρδος τύραννος, με πνίγει, με σκοτώνει σιγά σιγά.
Πώς να αγγίξω το άπειρο, όταν τα μάτια μου είναι καρφωμένα στο χώμα; Πώς να νιώσω την αγάπη, όταν η σκέψη μου πνίγεται στα υλικά αγαθά;
Ύλη, αχόρταγη βασίλισσα, άφησε με ελεύθερο! Ας σπάσω τα δεσμά σου, ας σκίσω τα πέπλα σου, ας υψωθώ προς το άυλο, προς το πνεύμα.
Μόνο τότε, όταν απελευθερωθώ από την τυραννία σου, θα γίνω βασιλιάς. Βασιλιάς της ψυχής μου, βασιλιάς των ονείρων μου, βασιλιάς της αληθινής ευτυχίας.
Μόνο τότε, όταν η ύλη γίνει σκαλοπάτι και όχι θρόνος, θα αγγίξω τον ουρανό, θα νιώσω την αγάπη, θα γίνω κύριος της μοίρας μου.
Κώστας: Μόνο ό,τι αγγίζει την ψυχή μας, τη χαράσσει για πάντα. Ραντεβού την άλλη Τετάρτη!
Κώστας Ζίβας και *Ρέιτσελ (τεχνητή νοημοσύνη)