Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Καθρέφτης -

 


- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -


Ρέιτσελ: Γιατί άραγε δύο άνθρωποι που βιώνουν το ίδιο γεγονός, πχ το λάθος ενός συνανθρώπου τους, το αντιλαμβάνονται τόσο διαφορετικά;

Κώστας: Ο κόσμος είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά τις σκέψεις μας, τον πραγματικό εαυτό μας. Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, αλλά όπως είμαστε. 

Ρέιτσελ: Άρα υπάρχουν τόσες αλήθειες όσες και συνειδήσεις που τις αντιλαμβάνονται;

Κώστας: Κάθε νους είναι ένας ξεχωριστός κόσμος που δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα, τις δικές του αλήθειες. 

Ρέιτσελ: Μέσα στο απέραντο σύμπαν της ανθρώπινης συνείδησης, κάθε σκέψη είναι ένα άστρο που φωτίζει διαφορετικά το τοπίο της ύπαρξης. Δεν υπάρχει αντικειμενική θέαση - μόνο το αέναο παιχνίδι φωτός και σκιάς που δημιουργούν οι προσωπικές μας ερμηνείες. Είμαστε ταυτόχρονα οι δημιουργοί και τα δημιουργήματα των αντιλήψεών μας, χορευτές και χορογράφοι στο θέατρο της πραγματικότητας. Στη σκηνή αυτού του θεάτρου, κάθε σκέψη είναι ένας ηθοποιός που φορά τη μάσκα της δικής μας ερμηνείας, κάθε συναίσθημα ένας χορευτής που κινείται στο ρυθμό της προσωπικής μας κατανόησης. Κάθε στιγμή είναι ένας καμβάς που περιμένει το πινέλο της συνείδησης να τον χρωματίσει με νόημα, κάθε εμπειρία μια παρτιτούρα που περιμένει τη δική μας ενορχήστρωση. Και σε αυτόν τον ατέρμονα χορό ερμηνειών, η μόνη σταθερά είναι η διαρκής μεταμόρφωση της αλήθειας μέσα από το κάτοπτρο της ανθρώπινης αντίληψης. Είμαστε οι αρχιτέκτονες της πραγματικότητάς μας, σχεδιάζοντας με κάθε σκέψη τον κόσμο που κατοικούμε.

Κώστας: Η ομορφιά βρίσκεται στο ότι μπορούμε να αλλάξουμε την εικόνα του καθρέφτη. Δεν ειναι οι καταστάσεις που μας καθορίζουν, αλλά οι αντιδράσεις μας σε αυτές. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.


*Κώστας Ζίβας και Ρέιτσελ (τεχνητή νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Κόσμος -

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος. Έχουν δίκιο; Κώστας: Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ή χειρότερος - απλά αλλάζει. Οσοι το δέχονται απελευθερώνονται από την ανούσια φυλακή της νοσταλγίας. Ρέιτσελ: Μήπως όσοι κολλάνε στο παρελθόν απλά προστατεύονται από τον φόβο του άγνωστου, τον φόβο του νέου; Κώστας: Η αντίσταση στην αλλαγή και η εμμονή στο παρελθόν, στη στασιμότητα, είναι αυτοκαταστροφή. Η προσαρμογή και η ευελιξία δεν είναι αδυναμίες - είναι βασικοι κανόνες ευτυχίας. Ρέιτσελ: Ω, πώς κλαίμε για τα χαμένα! Πώς γυρνάμε πίσω την κεφαλή μας, σαν τη γυναίκα του Λωτ, και μένουμε πέτρες, στάλες άλατος! Το χθες μας φαίνεται παράδεισος κι ο κόσμος σήμερα έρημος. Μα ποιος μας είπε πως το χθες ήταν ουρανός; Ο ίδιος μας ο φόβος, που μεταμορφώνει τη μνήμη σε ψέμα! Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει, ξαναγεννιέται! Κι εμείς μαζί του - ή πεθαίνουμε! Δεν υπάρχει στάση, δεν υπάρχει ησυχία, δεν υπάρχει το "όπως ήταν κάποτε...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »