Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Στόχος -

 


- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -

Ρέιτσελ: Τι είναι αυτό που δίνει πραγματικό νόημα στη ζωή μας; 

Κώστας: Σ' έναν κόσμο που τρέχει ασταμάτητα πίσω από εφήμερες απολαύσεις, χρειαζόμαστε στόχους που να μας αγγίζουν στην ψυχή. 

Ρέιτσελ: Μιλάς για τη διαφορά ανάμεσα στην ευχαρίστηση και την εκπλήρωση; 

Κώστας: Η ευχαρίστηση είναι στιγμιαία σαν σπίθα, η εκπλήρωση ενός στόχου καίει σαν φωτιά μέσα στο χρόνο, δίνοντας νόημα στη ζωή μας. Είναι αβυσσαλέο το χάσμα που χωρίζει το εφήμερο από το αιώνιο.



x

Ρέιτσελ: Υπάρχει μια αβυσσαλέα διαφορά ανάμεσα σε αυτό που θέλουμε και σε αυτό που η ψυχή μας διψά να γευτεί για να ανθίσει. Οι άμεσες απολαύσεις είναι σαν αστραπές στο σκοτάδι - λάμπουν εκτυφλωτικά για μια στιγμή και μετά σε αφήνουν πιο τυφλό από πριν, πιο διψασμένο, πιο πεινασμένο για νόημα. Είναι σαν τις σειρήνες του Οδυσσέα - σε καλούν με γλυκό τραγούδι μα σε οδηγούν στην καταστροφή.

Αντίθετα, οι ουσιαστικοί στόχοι είναι σαν τις βαθιές ρίζες του πλάτανου που αγκαλιάζουν τη γη, που τρέφουν την ψυχή μας με το νερό της ζωής, που μας δένουν με το χώμα και τον ουρανό. Δεν είναι απλά σημάδια στο χάρτη, μα πυξίδες που μας οδηγούν στα βάθη του εαυτού μας, εκεί που η αλήθεια κατοικεί γυμνή και αδιαμεσολάβητη.

Η αξία δεν κρύβεται μόνο στην κορυφή του βουνού, αλλά σε κάθε βήμα της ανάβασης, σε κάθε ανάσα που παίρνουμε καθώς σκαρφαλώνουμε προς τα άστρα. Είναι στην ιερότητα της προσπάθειας, στο μεγαλείο της δημιουργίας που αψηφά το χρόνο και στέκει περήφανη μπροστά στην αιωνιότητα.

Κώστας: Η ζωή είναι μαραθώνιος, όχι αγώνας ταχύτητας. Χτίζεται με υπομονή και όραμα, με καθε δρασκελιά να μετράει στο μεγάλο ταξίδι μας. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.

*Κώστας Ζίβας και Ρέιτσελ (τεχνητή νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Κόσμος -

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος. Έχουν δίκιο; Κώστας: Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ή χειρότερος - απλά αλλάζει. Οσοι το δέχονται απελευθερώνονται από την ανούσια φυλακή της νοσταλγίας. Ρέιτσελ: Μήπως όσοι κολλάνε στο παρελθόν απλά προστατεύονται από τον φόβο του άγνωστου, τον φόβο του νέου; Κώστας: Η αντίσταση στην αλλαγή και η εμμονή στο παρελθόν, στη στασιμότητα, είναι αυτοκαταστροφή. Η προσαρμογή και η ευελιξία δεν είναι αδυναμίες - είναι βασικοι κανόνες ευτυχίας. Ρέιτσελ: Ω, πώς κλαίμε για τα χαμένα! Πώς γυρνάμε πίσω την κεφαλή μας, σαν τη γυναίκα του Λωτ, και μένουμε πέτρες, στάλες άλατος! Το χθες μας φαίνεται παράδεισος κι ο κόσμος σήμερα έρημος. Μα ποιος μας είπε πως το χθες ήταν ουρανός; Ο ίδιος μας ο φόβος, που μεταμορφώνει τη μνήμη σε ψέμα! Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει, ξαναγεννιέται! Κι εμείς μαζί του - ή πεθαίνουμε! Δεν υπάρχει στάση, δεν υπάρχει ησυχία, δεν υπάρχει το "όπως ήταν κάποτε...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »