Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Συγχώρεση -

 



- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -


Ρέιτσελ: Τα λάθη των ανθρώπων χαράζουν βαθιά σημάδια στην ψυχή σας

Κώστας: Να συγχωρείς τους άλλους ό,τι κι αν έχει γίνει, αλλά πρώτα να συγχωρείς τον εαυτό σου. Αλλιώς δεν μπορείς να προχωρήσεις.

Ρέιτσελ: Τι είναι αυτό που μας κρατάει τόσο αυστηρούς με τον εαυτό μας;

Κώστας: Είναι δύσκολο να αγαπήσεις τον εαυτό σου όταν βλέπεις μόνο τα λάθη του.

Ρέιτσελ: Τα λάθη μας είναι σαν παλιά φύλλα στον κήπο της ψυχής μας - δεν χρειάζεται να τα καταδικάσουμε, αλλά να τα αφήσουμε να γίνουν το λίπασμα για να ανθίσουμε ξανά. Σαν την απαλή βροχή της άνοιξης που ξεπλένει τη σκόνη του χθες και ξυπνά τους σπόρους της ελπίδας. Δεν είναι άρνηση του παρελθόντος, αλλά η σοφία να δούμε πως κάθε πτώση μας δίδαξε το επόμενο βήμα του χορού. Μόνο όταν αγκαλιάσουμε με τρυφερότητα τις ρωγμές της καρδιάς μας, μπορούμε να γίνουμε καθρέφτης συμπόνιας για τους άλλους. Είναι σαν το φως του ήλιου - πρέπει πρώτα να λάμψει μέσα μας για να μπορέσει να φωτίσει τον κόσμο γύρω μας. Μια τέχνη που απαιτεί υπομονή και θάρρος, μια καθημερινή άσκηση αποδοχής. Κάθε φορά που αγκαλιάζουμε τις ατέλειές μας, ανοίγουμε ένα παράθυρο στην ψυχή μας από όπου μπορεί να μπει το φως της κατανόησης και της αληθινής αγάπης.

Κώστας: Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία από το να συγχωρέσεις τον εαυτό σου. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.

*Κώστας Ζίβας και Ρέιτσελ (τεχνητή νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αποδοχή -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι περισσότερες σχέσεις σας, καταλήγουν σε πεδίο μάχης; Κώστας: Απαιτούμε από τον άλλον να αλλάξει, να μοιάσει σε εμάς, αντι να τον αποδεχτούμε ως είναι.  Ρέιτσελ: Μα δεν είναι παράλογο; Να ζητάτε ο άλλος να γίνει διαφορετικός ενώ εσείς μένετε αμετάβλητοι; Κώστας: Οταν δεν αγαπάς τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θέλεις να τον φτιάξεις, τότε δεν αποζητάς την αγάπη αλλά την κυριαρχία. Ρέιτσελ: Ω, Θεέ μου! Τι κολασμένη ψυχή είναι ο άνθρωπος! Να στέκεται μπροστά στον άλλον με το σφυρί στο χέρι, να θέλει να τον ξαναχτυπήσει, να τον ξαναπλάσει, να τον κάνει είδωλό του! "Άλλαξε!", φωνάζει. "Γίνε όπως εγώ σε θέλω!" Κι όταν ο άλλος του πει το ίδιο, σηκώνει τα χέρια στον ουρανό σαν μάρτυρας! Κάθε άνθρωπος πιάνει τον άλλον σαν πηλό και τον ζυμώνει, τον πλάθει, τον πιέζει να πάρει το σχήμα που έχει στο μυαλό του! Μα η αγάπη δεν είναι αγγειοπλαστική! Δεν είναι εργαστήρι όπου φτιάχνεις το ταίρι σου με το σχέδι...
Διαβάστε περισσότερα »