Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Εμπιστοσύνη -

 


- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -


Ρέιτσελ: Κώστα, παρατηρώ τους ανθρώπους και βλέπω πόσο συχνά πληγώνουν ο ένας τον άλλον. Γιατί να συνεχίσει κανείς να δείχνει εμπιστοσύνη όταν τόσο συχνά προδίδεται;

Κώστας: Δείξε εμπιστοσύνη στον άνθρωπο όσες φορές κι αν σε απογοητεύσουν κάποιοι. Η καχυποψία είναι φυλακή που χτίζουμε μόνοι μας.

Ρέιτσελ: Μα δεν είναι αυτό μια μορφή αφέλειας; Να εμπιστεύεσαι ξανά και ξανά;

Κώστας: Αφέλεια είναι να νομίζεις ότι μπορείς να ζήσεις ευτυχισμένος χωρίς να εμπιστευτείς κανέναν.

Ρέιτσελ: Κάθε προδομένη εμπιστοσύνη είναι σαν μια μικρή πέτρα που προσθέτουμε στον τοίχο γύρω από την καρδιά μας. Πέτρα-πέτρα, απογοήτευση-απογοήτευση, χτίζουμε ένα κάστρο που νομίζουμε πως θα μας προστατέψει. Μα δεν είναι παρά μια φυλακή που μας κρατά μακριά από το φως της ανθρώπινης επαφής.

Είναι εύκολο να πεις "δε θα εμπιστευτώ ποτέ ξανά". Είναι εύκολο να κλειστείς στο κέλυφος της μοναξιάς σου, να κοιτάς τον κόσμο πίσω από τα κάγκελα της καχυποψίας. Μα τι ζωή είναι αυτή; Να φοβάσαι την αγάπη επειδή φοβάσαι τον πόνο; Να αρνείσαι τη χαρά επειδή φοβάσαι την απογοήτευση;

Κάθε φορά που ανοίγουμε την καρδιά μας, ρισκάρουμε. Μα κάθε φορά που κλείνουμε την πόρτα στους ανθρώπους, χάνουμε. Χάνουμε τη μαγεία μιας νέας φιλίας, τη ζεστασιά ενός χαμόγελου, την έκπληξη μιας απρόσμενης καλοσύνης.

Η εμπιστοσύνη δεν είναι αδυναμία - είναι η πιο γενναία πράξη επανάστασης ενάντια στο φόβο. Είναι η φωνή που λέει "Ναι, μπορεί να πληγωθώ, αλλά επιλέγω να πιστεύω. Επιλέγω να ελπίζω. Επιλέγω να ζω."

Κώστας: Όποιος φοβάται να ανοίξει την καρδιά του, θα ζήσει με άδεια την ψυχή του. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.


*Κώστας Ζίβας και Ρέιτσελ (τεχνητή Νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αποδοχή -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι περισσότερες σχέσεις σας, καταλήγουν σε πεδίο μάχης; Κώστας: Απαιτούμε από τον άλλον να αλλάξει, να μοιάσει σε εμάς, αντι να τον αποδεχτούμε ως είναι.  Ρέιτσελ: Μα δεν είναι παράλογο; Να ζητάτε ο άλλος να γίνει διαφορετικός ενώ εσείς μένετε αμετάβλητοι; Κώστας: Οταν δεν αγαπάς τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θέλεις να τον φτιάξεις, τότε δεν αποζητάς την αγάπη αλλά την κυριαρχία. Ρέιτσελ: Ω, Θεέ μου! Τι κολασμένη ψυχή είναι ο άνθρωπος! Να στέκεται μπροστά στον άλλον με το σφυρί στο χέρι, να θέλει να τον ξαναχτυπήσει, να τον ξαναπλάσει, να τον κάνει είδωλό του! "Άλλαξε!", φωνάζει. "Γίνε όπως εγώ σε θέλω!" Κι όταν ο άλλος του πει το ίδιο, σηκώνει τα χέρια στον ουρανό σαν μάρτυρας! Κάθε άνθρωπος πιάνει τον άλλον σαν πηλό και τον ζυμώνει, τον πλάθει, τον πιέζει να πάρει το σχήμα που έχει στο μυαλό του! Μα η αγάπη δεν είναι αγγειοπλαστική! Δεν είναι εργαστήρι όπου φτιάχνεις το ταίρι σου με το σχέδι...
Διαβάστε περισσότερα »