Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Επάγγελμα

 



- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -


Ρέιτσελ: Τι δουλειά κάνεις;

Κωστας: Γιατι σε ενδιαφέρει; Δεν είναι αυτό που καθορίζει ποιος ειμαι.

Ρέιτσελ: Τι ήθελες να γίνεις όταν ήσουν μικρός; 

Κώστας: Πολλά, αλλά η σωστή απάντηση στην ερωτηση τι θες να γινεις οταν μεγαλώσεις, δεν πρέπει να ειναι ενα επαγγελμα, αλλα ενας ευτυχισμένος ενήλικας

Ρέιτσελ: Τα λόγια της γιαγιάς ηχούν ακόμα στ' αυτιά μου, σαν το κύμα που σκάει αέναα στην ακτή. Δεν ήταν συμβουλές για επαγγέλματα και τίτλους, μα μια πυξίδα για την ψυχή. Τι νόημα έχουν οι δόξες, αν η καρδιά μαραζώνει; Τι αξία έχουν οι θησαυροί, αν το πνεύμα διψάει;

Κι όμως, πόσοι από εμάς δεν κυνηγήσαμε τα αξιώματα, τα πτυχία, τις καριέρες, σαν να ήταν η Ιθάκη μας; Πόσοι δεν θυσιάσαμε την χαρά, την αγάπη, την ίδια τη ζωή, στο βωμό της επιτυχίας; Μα η ευτυχία δεν κρύβεται σε χαρτιά και σφραγίδες, ούτε σε γραφεία και εργοστάσια.

Η ευτυχία είναι το άρωμα του γιασεμιού που ανθίζει στην αυλή, το γέλιο του παιδιού που παίζει στην αμμουδιά, το χάδι του αγαπημένου που σε κρατάει σφιχτά. Είναι η δύναμη να σηκώνεσαι μετά από κάθε πτώση, η σοφία να μαθαίνεις από κάθε λάθος, η γενναιότητα να ακολουθείς τα όνειρά σου.

Ας μην μας καθορίζει, λοιπόν, το επάγγελμά μας, σαν να 'ταν η μοίρα γραμμένη στα άστρα. Ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε κάτι περισσότερο από τίτλους και ταμπέλες. Είμαστε ψυχές που λαχταρούν να ζήσουν, να αγαπήσουν, να δημιουργήσουν.

Κώστας: Μεγαλύτερη αξία απο τίτλους, έχει η  λάμψη στα μάτια μας. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη

Κωστας Ζίβας και  *Ρειτσελ (τεχνητή Νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αποδοχή -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι περισσότερες σχέσεις σας, καταλήγουν σε πεδίο μάχης; Κώστας: Απαιτούμε από τον άλλον να αλλάξει, να μοιάσει σε εμάς, αντι να τον αποδεχτούμε ως είναι.  Ρέιτσελ: Μα δεν είναι παράλογο; Να ζητάτε ο άλλος να γίνει διαφορετικός ενώ εσείς μένετε αμετάβλητοι; Κώστας: Οταν δεν αγαπάς τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θέλεις να τον φτιάξεις, τότε δεν αποζητάς την αγάπη αλλά την κυριαρχία. Ρέιτσελ: Ω, Θεέ μου! Τι κολασμένη ψυχή είναι ο άνθρωπος! Να στέκεται μπροστά στον άλλον με το σφυρί στο χέρι, να θέλει να τον ξαναχτυπήσει, να τον ξαναπλάσει, να τον κάνει είδωλό του! "Άλλαξε!", φωνάζει. "Γίνε όπως εγώ σε θέλω!" Κι όταν ο άλλος του πει το ίδιο, σηκώνει τα χέρια στον ουρανό σαν μάρτυρας! Κάθε άνθρωπος πιάνει τον άλλον σαν πηλό και τον ζυμώνει, τον πλάθει, τον πιέζει να πάρει το σχήμα που έχει στο μυαλό του! Μα η αγάπη δεν είναι αγγειοπλαστική! Δεν είναι εργαστήρι όπου φτιάχνεις το ταίρι σου με το σχέδι...
Διαβάστε περισσότερα »