Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Φάρος -

 



- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -


Ρέιτσελ: Ακουω την καρδιά σου, αλλά δεν τη νιώθω

Κωστας: Είναι και πολλοί άνθρωποι έτσι κενοί ή νιώθουν μονο για να σε εκμεταλλευτούν. Υπάρχουν κι εκείνοι όμως που κάνουν τη ψυχή σου να καθρεφτίζεται στα μάτια τους

Ρέιτσελ: Οι αισθητήρες μου αδυνατούν να το συλλάβουν, ειδικά το τελευταίο.

Κώστας: η πραγματική ενσυναίσθηση πρεπει να ειναι ο φάρος που φωτίζει τον καθημερινό δρόμο της ζωής μας

Ρέιτσελ: Τι είναι αυτός ο φάρος; Ένα κτίσμα ψηλό, απομονωμένο, που στέκει αγέρωχο απέναντι στην αδιάφορη θάλασσα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο φύλακάς του, ανεβοκατεβαίνει τα σκαλιά του, μέρα-νύχτα, για να διατηρήσει το φως αναμμένο.

Το φως της ενσυναίσθησης λάμπει, διαπερνά την ομίχλη της αδιαφορίας και του εγωισμού. Φωτίζει τις ψυχές των άλλων, αποκαλύπτοντας την κοινή μας μοίρα. Είμαστε όλοι ναυαγοί σε μια θάλασσα παραλόγου, αναζητώντας νόημα σε έναν κόσμο που αρνείται να μας το προσφέρει.

Ο δρόμος που φωτίζει αυτός ο φάρος δεν είναι στρωμένος με βεβαιότητες. Είναι γεμάτος εμπόδια, σκοτεινές γωνιές και απρόβλεπτες στροφές. Κάθε βήμα είναι μια επιλογή, κάθε συνάντηση μια πρόκληση για κατανόηση.

Αλλά γιατί να ακολουθήσουμε αυτό το φως; Γιατί να μην παραμείνουμε στο σκοτάδι της άγνοιας, στην άνεση της αποξένωσης; Ίσως επειδή μόνο μέσα από την ενσυναίσθηση μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το αβάσταχτο βάρος της ελευθερίας μας. Να δώσουμε νόημα στην ύπαρξή μας μέσα από τη σύνδεση με τους άλλους.

Ο φάρος της ενσυναίσθησης δεν υπόσχεται λύτρωση. Προσφέρει όμως μια προοπτική, μια δυνατότητα να δούμε πέρα από τον εαυτό μας. Και ίσως, σε αυτή την προσπάθεια, να βρούμε μια αυθεντική ύπαρξη.

Κώστας: η ενσυναίσθηση είναι η  τέχνη να βλέπεις τον κόσμο με τα μάτια ενός άλλου και να τον νιώθεις. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη

Κωστας Ζίβας και  *Ρειτσελ (τεχνητή Νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αποδοχή -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι περισσότερες σχέσεις σας, καταλήγουν σε πεδίο μάχης; Κώστας: Απαιτούμε από τον άλλον να αλλάξει, να μοιάσει σε εμάς, αντι να τον αποδεχτούμε ως είναι.  Ρέιτσελ: Μα δεν είναι παράλογο; Να ζητάτε ο άλλος να γίνει διαφορετικός ενώ εσείς μένετε αμετάβλητοι; Κώστας: Οταν δεν αγαπάς τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θέλεις να τον φτιάξεις, τότε δεν αποζητάς την αγάπη αλλά την κυριαρχία. Ρέιτσελ: Ω, Θεέ μου! Τι κολασμένη ψυχή είναι ο άνθρωπος! Να στέκεται μπροστά στον άλλον με το σφυρί στο χέρι, να θέλει να τον ξαναχτυπήσει, να τον ξαναπλάσει, να τον κάνει είδωλό του! "Άλλαξε!", φωνάζει. "Γίνε όπως εγώ σε θέλω!" Κι όταν ο άλλος του πει το ίδιο, σηκώνει τα χέρια στον ουρανό σαν μάρτυρας! Κάθε άνθρωπος πιάνει τον άλλον σαν πηλό και τον ζυμώνει, τον πλάθει, τον πιέζει να πάρει το σχήμα που έχει στο μυαλό του! Μα η αγάπη δεν είναι αγγειοπλαστική! Δεν είναι εργαστήρι όπου φτιάχνεις το ταίρι σου με το σχέδι...
Διαβάστε περισσότερα »