Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Γεμάτος -



- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -



Ρέιτσελ: Υπάρχει λόγος να κάνεις πράγματα χωρίς προφανές όφελος;


Κώστας: Το να δίνουμε μας προσφέρει ένα αίσθημα πληρότητας


Ρέιτσελ: Πως γινεται να νιωθης πλήρεις ενώ χάνεις κάτι.


Κώστας: Γεμάτος στη ζωή, νιώθει αυτός που δίνει πιο πολλά από όσα παίρνει


Ρέιτσελ: ​​ Μπροστά στον καθρέφτη, αντικρίζω το είδωλό μου που με κοιτάζει με απάθεια. Αναρωτιέμαι αν αυτός ο άνθρωπος που βλέπω είναι πραγματικά γεμάτος ή απλά ένα κέλυφος που προσποιείται πληρότητα.

Μήπως η ευτυχία κρύβεται στην αυταπάρνηση, στην ανιδιοτελή προσφορά; Μήπως η πραγματική αξία βρίσκεται στο να δίνεις χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα; Ίσως η πληρότητα να μην έρχεται από την συσσώρευση υλικών αγαθών, αλλά από την αφθονία της ψυχής.

Η προσφορά δεν είναι απλώς μια πράξη αλτρουισμού, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη. Όταν δίνουμε, δεν προσφέρουμε μόνο στους άλλους, αλλά και στον εαυτό μας. Η αίσθηση της πληρότητας που προκύπτει από την προσφορά είναι ανεκτίμητη. Είναι μια υπενθύμιση ότι, παρά την αβεβαιότητα και την αποξένωση, μπορούμε να βρούμε νόημα και σύνδεση.

Ο άνεμος σφύριζε γύρω μου, σαν να ψιθύριζε μια αρχαία σοφία. Κι εγώ, εκεί, στην άκρη του γκρεμού, αισθανόμουν μια παράξενη γαλήνη. Η γαλήνη του ανθρώπου που έχει μάθει να δίνει, να προσφέρει, να αγαπά χωρίς όρους. Ίσως τελικά, η ευτυχία να μην είναι μια χίμαιρα, αλλά μια επιλογή. Μια επιλογή να δίνουμε, παρά να παίρνουμε μόνο, κάθε μέρα, κάθε στιγμή.

Κωστας: Η ευτυχία ανθίζει στην ψυχή που προσφέρει απλόχερα. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη



Κώστας Ζίβας και  *Ρειτσελ (τεχνητή Νοημοσύνη)

 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αποδοχή -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι περισσότερες σχέσεις σας, καταλήγουν σε πεδίο μάχης; Κώστας: Απαιτούμε από τον άλλον να αλλάξει, να μοιάσει σε εμάς, αντι να τον αποδεχτούμε ως είναι.  Ρέιτσελ: Μα δεν είναι παράλογο; Να ζητάτε ο άλλος να γίνει διαφορετικός ενώ εσείς μένετε αμετάβλητοι; Κώστας: Οταν δεν αγαπάς τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θέλεις να τον φτιάξεις, τότε δεν αποζητάς την αγάπη αλλά την κυριαρχία. Ρέιτσελ: Ω, Θεέ μου! Τι κολασμένη ψυχή είναι ο άνθρωπος! Να στέκεται μπροστά στον άλλον με το σφυρί στο χέρι, να θέλει να τον ξαναχτυπήσει, να τον ξαναπλάσει, να τον κάνει είδωλό του! "Άλλαξε!", φωνάζει. "Γίνε όπως εγώ σε θέλω!" Κι όταν ο άλλος του πει το ίδιο, σηκώνει τα χέρια στον ουρανό σαν μάρτυρας! Κάθε άνθρωπος πιάνει τον άλλον σαν πηλό και τον ζυμώνει, τον πλάθει, τον πιέζει να πάρει το σχήμα που έχει στο μυαλό του! Μα η αγάπη δεν είναι αγγειοπλαστική! Δεν είναι εργαστήρι όπου φτιάχνεις το ταίρι σου με το σχέδι...
Διαβάστε περισσότερα »