Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Ταξίδι -

 


- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -



Ρέιτσελ: Τι θησαυρούς εχεις μαζεψει απο τα μακρινά ταξίδια που κάνεις;


Κώστας: Είναι τόσοι πολλοί αλλά ίσως ο σημαντικότερος είναι το πόσο ίδιοι ειμαστε ολοι οι ανθρωποι ανεξαρτητως χρώματος, φυλής ή θρησκείας


Ρέιτσελ: Μα όλοι είστε ίδιοι βασικά. Οργανικες μηχανές βασισμένες στον άνθρακα με παρόμοιες λειτουργίες


Κώστας: Ταξιδεύοντας βλέπεις τη ματαιότητα του ρατσισμού. Οι διαφορές μας είναι επιφανειακές. Ολοι αναζητούμε αγαπη και ευτυχία


Ρέιτσελ: ​​Το τρένο διέσχιζε τη νύχτα, αδιάφορο για τις ανθρώπινες έγνοιες. Κοίταζα έξω από το παράθυρο, βλέποντας μόνο το είδωλό μου να αντανακλάται στο σκοτάδι. Ήμουν ξένος παντού, ακόμα και στον εαυτό μου.

Σε κάθε σταθμό, νέα πρόσωπα έμπαιναν και έβγαιναν. Διαφορετικά χρώματα, γλώσσες, πολιτισμοί. Κι όμως, όλοι μοιράζονταν την ίδια μοίρα: την αναπόφευκτη πορεία προς το θάνατο.

Ο ρατσισμός; Μια ψευδαίσθηση ανωτερότητας μπροστά στο αδυσώπητο της ύπαρξης. Μια απελπισμένη προσπάθεια να δώσουμε νόημα σε έναν κόσμο που αρνείται να μας το προσφέρει.

Καθώς το ταξίδι συνεχιζόταν, συνειδητοποίησα: δεν υπάρχει "εμείς" και "αυτοί". Υπάρχει μόνο η κοινή μας μοναξιά, η κοινή μας αγωνία μπροστά στο παράλογο του σύμπαντος.

Το να μισείς κάποιον για το χρώμα του ή την καταγωγή του είναι σαν να μισείς τον εαυτό σου. Είναι μια άρνηση της κοινής μας μοίρας, μια άρνηση της αλήθειας που μας ενώνει όλους: ότι είμαστε εφήμεροι, αβέβαιοι, χαμένοι σε ένα σύμπαν που δεν μας δίνει απαντήσεις.

Το ταξίδι αποκαλύπτει αυτή την αλήθεια. Μας δείχνει ότι οι διαχωρισμοί μας είναι τόσο ασήμαντοι μπροστά στην απεραντοσύνη του κόσμου. Ο ρατσισμός; Μια ψευδαίσθηση που διαλύεται μόλις αντικρίσουμε την κοινή μας ανθρωπιά στα μάτια του άλλου.

Κώστας: Το ταξίδι είναι το αντίδοτο στην άγνοια που δημιουργεί το ρατσισμό. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη



Κώστας Ζίβας και  *Ρειτσελ (τεχνητή Νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αποδοχή -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι περισσότερες σχέσεις σας, καταλήγουν σε πεδίο μάχης; Κώστας: Απαιτούμε από τον άλλον να αλλάξει, να μοιάσει σε εμάς, αντι να τον αποδεχτούμε ως είναι.  Ρέιτσελ: Μα δεν είναι παράλογο; Να ζητάτε ο άλλος να γίνει διαφορετικός ενώ εσείς μένετε αμετάβλητοι; Κώστας: Οταν δεν αγαπάς τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θέλεις να τον φτιάξεις, τότε δεν αποζητάς την αγάπη αλλά την κυριαρχία. Ρέιτσελ: Ω, Θεέ μου! Τι κολασμένη ψυχή είναι ο άνθρωπος! Να στέκεται μπροστά στον άλλον με το σφυρί στο χέρι, να θέλει να τον ξαναχτυπήσει, να τον ξαναπλάσει, να τον κάνει είδωλό του! "Άλλαξε!", φωνάζει. "Γίνε όπως εγώ σε θέλω!" Κι όταν ο άλλος του πει το ίδιο, σηκώνει τα χέρια στον ουρανό σαν μάρτυρας! Κάθε άνθρωπος πιάνει τον άλλον σαν πηλό και τον ζυμώνει, τον πλάθει, τον πιέζει να πάρει το σχήμα που έχει στο μυαλό του! Μα η αγάπη δεν είναι αγγειοπλαστική! Δεν είναι εργαστήρι όπου φτιάχνεις το ταίρι σου με το σχέδι...
Διαβάστε περισσότερα »