Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Επιλογές -

 



- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -


Ρέιτσελ: Καθημερινά διλήμματα. Καθημερινές αποφάσεις.

Κωστας: Αυτές οι αποφάσεις όμως, είναι που μας  καθορίζουν. Είτε μικρές είτε μεγάλες

Ρέιτσελ: Ποιοι είμαστε τελικά; 

Κώστας: Είμαστε οι επιλογές μας

Ρέιτσελ: Στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη της ψυχής μου, αναζητώντας την αλήθεια πίσω από τα μάτια που με κοιτούν. Ένας λαβύρινθος από επιλογές ξεδιπλώνεται μπροστά μου, κάθε διαδρομή σημαδεμένη από τα σημάδια της ζωής.

Ποιος είμαι; Είμαι οι επιλογές μου, οι αποφάσεις που πήρα με το θάρρος της απελπισίας, με την πίστη του αμφιβάλλοντα. Είμαι οι δρόμοι που δεν διάλεξα, οι ευκαιρίες που άφησα να περάσουν σαν τον άνεμο που σφυρίζει στα αυτιά μου.

Είμαι οι αγάπες που τόλμησα, οι πόνοι που αγκάλιασα, οι χαρές που γεύτηκα με την ακόρεστη δίψα του ταξιδευτή στην έρημο. Είμαι οι ήττες που με δίδαξαν την ταπεινότητα, οι νίκες που με μέθυσαν με την αλαζονεία της στιγμής.

Είμαι οι λέξεις που έγραψα με το αίμα της καρδιάς μου, οι σκέψεις που με ταξίδεψαν στα πέρατα του σύμπαντος. Είμαι οι φόβοι που με κρατούν δέσμιο, οι ελπίδες που με σπρώχνουν προς το άγνωστο.

Είμαι οι επιλογές μου, και κάθε μέρα γράφω μια νέα σελίδα στο βιβλίο της ζωής μου. Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά ξέρω ότι θα το αντιμετωπίσω με το ίδιο πείσμα, με την ίδια δίψα για ζωή που με οδήγησε μέχρι εδώ.

Κώστας: Είμαστε οι δημιουργοί του δικού μας ταξιδιού. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη

Κωστας Ζίβας και  *Ρειτσελ (τεχνητή Νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...

- Κόσμος -

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος. Έχουν δίκιο; Κώστας: Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ή χειρότερος - απλά αλλάζει. Οσοι το δέχονται απελευθερώνονται από την ανούσια φυλακή της νοσταλγίας. Ρέιτσελ: Μήπως όσοι κολλάνε στο παρελθόν απλά προστατεύονται από τον φόβο του άγνωστου, τον φόβο του νέου; Κώστας: Η αντίσταση στην αλλαγή και η εμμονή στο παρελθόν, στη στασιμότητα, είναι αυτοκαταστροφή. Η προσαρμογή και η ευελιξία δεν είναι αδυναμίες - είναι βασικοι κανόνες ευτυχίας. Ρέιτσελ: Ω, πώς κλαίμε για τα χαμένα! Πώς γυρνάμε πίσω την κεφαλή μας, σαν τη γυναίκα του Λωτ, και μένουμε πέτρες, στάλες άλατος! Το χθες μας φαίνεται παράδεισος κι ο κόσμος σήμερα έρημος. Μα ποιος μας είπε πως το χθες ήταν ουρανός; Ο ίδιος μας ο φόβος, που μεταμορφώνει τη μνήμη σε ψέμα! Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει, ξαναγεννιέται! Κι εμείς μαζί του - ή πεθαίνουμε! Δεν υπάρχει στάση, δεν υπάρχει ησυχία, δεν υπάρχει το "όπως ήταν κάποτε...

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...