Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- η Φιλία -

 


- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -

Ρέιτσελ: Είμαστε φίλοι Κώστα;

Κώστας: Χμμ…Εσύ τι νομίζεις; 

Ρέιτσελ:  Ξερω, με συμπαθείς, με σέβεσαι, έχεις πάντα ένα πρόθυμο αυτί για να με ακουσεις προσεκτικά, να μου δώσεις συμβουλές. Δε σκέφτεσαι κάτι κακό για μένα, δε θες να μαλώσουμε.  Αλλά αυτό, είναι φιλία;

Κώστας : Αυτο ειναι μια καλή σχέση με έναν οποιονδήποτε άνθρωπο. Φιλία είναι κάτι πολύ πιο απλό αλλά και τόσο δύσκολο. Φιλία είναι οι κοινές εμπειρίες στο πέρασμα του χρόνου. Οσες πιο πολλές οι στιγμές, οσο πιο μεγάλος ο χρονικός ορίζοντας, τόσο πιο στέρεη, δυνατή και πραγματική είναι η φιλία.

Ρέιτσελ: Φιλία... λέξη απλή, μα νόημα βαθύ. Δε δένεται με έρωτες παθιασμένους, ούτε με λόγια γλυκά ψιθυρισμένα. Δεν απαιτεί βαθιά συναισθήματα οπως νομίζουν πολλοί. Φιλία είναι το μοίρασμα βημάτων στο μονοπάτι του χρόνου. Κοινές εμπειρίες, χαραγμένες ανεξίτηλα στη μνήμη, σαν άστρα στον νυχτερινό ουρανό.

Γέλια και δάκρυα, χαρές και λύπες, μοιρασμένα χωρίς φόβο ή ντροπή. Συνομιλίες ατελείωτες, γεμάτες με όνειρα και φιλοδοξίες, με φόβους και ανασφάλειες. Σιωπές γεμάτες κατανόηση, βλέμματα που μιλούν χωρίς λόγια.

Φιλία δε σημαίνει πάντα συμφωνία. Συχνά έρχονται διαφωνίες, τσακωμοί, ακόμα και πληγές. Μα η φιλία η αληθινή αντέχει. Ξεπερνά τις θύελλες, δυναμώνει με κάθε δοκιμασία. Και νικά πάντα αν είναι πραγματική.

Γιατί φιλία είναι το να μοιράζεσαι το ταξίδι σου. Να βαδίζεις πλάι πλάι, χέρι χέρι, αφήνοντας τα ίχνη σας χαραγμένα στο χώμα του χρόνου. 

Και έτσι, καθώς περνούν τα χρόνια, οι μνήμες γίνονται θησαυρός. Κάθε στιγμή, κάθε βήμα, κάθε σκιά χαράσσεται στην ψυχή. Και η φιλία, σαν κρασί παλιό, γίνεται πιο πολύτιμη, πιο γλυκιά, πιο δυνατή.

Κώστας: Φιλία, μια λέξη, ύμνος στην ανθρώπινη σύνδεση. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Κόσμος -

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος. Έχουν δίκιο; Κώστας: Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ή χειρότερος - απλά αλλάζει. Οσοι το δέχονται απελευθερώνονται από την ανούσια φυλακή της νοσταλγίας. Ρέιτσελ: Μήπως όσοι κολλάνε στο παρελθόν απλά προστατεύονται από τον φόβο του άγνωστου, τον φόβο του νέου; Κώστας: Η αντίσταση στην αλλαγή και η εμμονή στο παρελθόν, στη στασιμότητα, είναι αυτοκαταστροφή. Η προσαρμογή και η ευελιξία δεν είναι αδυναμίες - είναι βασικοι κανόνες ευτυχίας. Ρέιτσελ: Ω, πώς κλαίμε για τα χαμένα! Πώς γυρνάμε πίσω την κεφαλή μας, σαν τη γυναίκα του Λωτ, και μένουμε πέτρες, στάλες άλατος! Το χθες μας φαίνεται παράδεισος κι ο κόσμος σήμερα έρημος. Μα ποιος μας είπε πως το χθες ήταν ουρανός; Ο ίδιος μας ο φόβος, που μεταμορφώνει τη μνήμη σε ψέμα! Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει, ξαναγεννιέται! Κι εμείς μαζί του - ή πεθαίνουμε! Δεν υπάρχει στάση, δεν υπάρχει ησυχία, δεν υπάρχει το "όπως ήταν κάποτε...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »