Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Πατρίδα -

 

- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -

Ρέιτσελ: Βλέπω παντού πολέμους, μάχες, θάνατοι, μίσος, για τις πατρίδες. 


Κώστας: Είναι τρομακτικό τι μπορεί να κανει ο ανθρωπος, για έννοιες που αυτός επινόησε. Η υπολοιπη φύση δεν εχει τέτοιες πατρίδες. Μια γή. Μια θάλασσα. Υπάρχει όμως για μενα, μία πατρίδα που κερδίζει κάθε άλλη. Πατρίδα, είναι τα αγαπημένα μου πρόσωπα. 


Ρέιτσελ: Φαντάσου, μια χώρα, γεμάτη με ψηφίδες. Κάθε ψηφίδα, ένα πρόσωπο αγαπημένο. Μια οικογένεια, μια παρέα, ένας κόσμος ολόκληρος, σφιχταγκαλιασμένος από τα δεσμά της αγάπης.

Εκεί, σε αυτή την πατρίδα, δε θα βρεις χάρτες και σημαίες. Στρατούς και τείχη. Θα βρεις αγκαλιές ζεστές, γέλια να αντηχούν , και μάτια γεμάτα καλοσύνη.

Είναι η μάνα μου, ο βράχος μου, η αιώνια πηγή ασφάλειας. Ο πατέρας μου, η πυξίδα μου, η φωνή της σοφίας που με καθοδηγεί. Το έτερόν μου ήμισυ, τα παιδιά μου, οι συμπολεμιστές μου, οι συνοδοιπόροι μου σε κάθε περιπέτεια, οι άνθρωποι που μεγαλώνουν και δίνουν νόημα στην ταινία της ζωής μου. Και οι φίλοι, οι σύντροφοι μου στο έγκλημα, οι μάρτυρες της τρέλας μου, η αστείρευτη πηγή γέλιου και χαράς.

Μαζί, γράφουμε ιστορίες σε κάθε γωνιά αυτής της πατρίδας. Μοιραζόμαστε όνειρα και ανησυχίες, χορεύουμε ξυπόλητοι στις παραλίες, τραγουδάμε δυνατά κάτω από τα αστέρια.

Κάθε πρόσωπο, μια ιστορία, ένα μάθημα, ένα κομμάτι του παζλ που δημιουργεί αυτή τη πατρίδα.

Γιατί η πατρίδα μου, δεν είναι ένα κομμάτι γης. Είναι οι άνθρωποί μας.

Κώστας: Πατρίδα είναι εκεί που βρίσκεται η καρδιά σου. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Κόσμος -

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος. Έχουν δίκιο; Κώστας: Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ή χειρότερος - απλά αλλάζει. Οσοι το δέχονται απελευθερώνονται από την ανούσια φυλακή της νοσταλγίας. Ρέιτσελ: Μήπως όσοι κολλάνε στο παρελθόν απλά προστατεύονται από τον φόβο του άγνωστου, τον φόβο του νέου; Κώστας: Η αντίσταση στην αλλαγή και η εμμονή στο παρελθόν, στη στασιμότητα, είναι αυτοκαταστροφή. Η προσαρμογή και η ευελιξία δεν είναι αδυναμίες - είναι βασικοι κανόνες ευτυχίας. Ρέιτσελ: Ω, πώς κλαίμε για τα χαμένα! Πώς γυρνάμε πίσω την κεφαλή μας, σαν τη γυναίκα του Λωτ, και μένουμε πέτρες, στάλες άλατος! Το χθες μας φαίνεται παράδεισος κι ο κόσμος σήμερα έρημος. Μα ποιος μας είπε πως το χθες ήταν ουρανός; Ο ίδιος μας ο φόβος, που μεταμορφώνει τη μνήμη σε ψέμα! Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει, ξαναγεννιέται! Κι εμείς μαζί του - ή πεθαίνουμε! Δεν υπάρχει στάση, δεν υπάρχει ησυχία, δεν υπάρχει το "όπως ήταν κάποτε...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »