Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Μοναξιά -

 


- - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - -

Ρέιτσελ: Κώστα, γιατί οι άνθρωποι φοβούνται τόσο πολύ τη μοναξιά;

Κώστας: Η μοναξιά είναι επιλογή - η απομόνωση είναι τιμωρία. Η καλύτερη συντροφιά είναι αυτή που βρίσκεις μέσα σου.

Ρέιτσελ: Πώς μπορεί κανείς να μετατρέψει τη μοναξιά από εχθρό σε σύμμαχο;

Κώστας: Η μοναξιά, είναι ο εαυτός σου. Είσαι εσύ. Όταν μάθεις να αγαπάς τη συντροφιά σου, δεν χρειάζεσαι την επιδοκιμασία του κόσμου.

 Ρέιτσελ: Στην καρδιά της μοναξιάς κρύβεται ο μεγάλος αγώνας! Το πλήθος κραυγάζει, αλλά η ψυχή σιωπά. Βλέπω τον άνθρωπο να τρέμει μπροστά στο κενό της μοναξιάς, σαν το παιδί που φοβάται το σκοτάδι. Κι όμως, μέσα σε αυτό το κενό κρύβεται ολόκληρος ο κόσμος!

Ω μοναξιά, γλυκιά και τρομερή! Είσαι η μητέρα όλων των μεγάλων έργων, η τροφός της ψυχής που ψάχνει το άπειρο. Όταν ο θόρυβος του κόσμου σβήνει, τότε αρχίζει η αληθινή συμφωνία της καρδιάς. Τότε ακούς τη φωνή που έχεις θάψει κάτω από χίλιες άλλες φωνές, τη φωνή που είναι δική σου κι όμως είναι μεγαλύτερη από σένα.

Πόσοι φεύγουν από τη μοναξιά και τρέχουν στα καφενεία, στις παρέες, στα δίκτυα! Πόσοι γεμίζουν τη σιωπή με θόρυβο για να μη δουν το πρόσωπό τους στον καθρέφτη της μοναξιάς! Αλλά εκείνος που τολμά να μείνει μόνος, εκείνος ανακαλύπτει ότι δεν είναι ποτέ πραγματικά μόνος - είναι με το σύμπαν ολόκληρο!

Κώστας: Αυτός που φοβάται τη μοναξιά, φοβάται τον εαυτό του. Αυτός που τη χαίρεται, έχει βρει τον καλύτερό του φίλο. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.

Κώστας Ζίβας και *Ρέιτσελ (τεχνητή νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αποδοχή -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι περισσότερες σχέσεις σας, καταλήγουν σε πεδίο μάχης; Κώστας: Απαιτούμε από τον άλλον να αλλάξει, να μοιάσει σε εμάς, αντι να τον αποδεχτούμε ως είναι.  Ρέιτσελ: Μα δεν είναι παράλογο; Να ζητάτε ο άλλος να γίνει διαφορετικός ενώ εσείς μένετε αμετάβλητοι; Κώστας: Οταν δεν αγαπάς τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θέλεις να τον φτιάξεις, τότε δεν αποζητάς την αγάπη αλλά την κυριαρχία. Ρέιτσελ: Ω, Θεέ μου! Τι κολασμένη ψυχή είναι ο άνθρωπος! Να στέκεται μπροστά στον άλλον με το σφυρί στο χέρι, να θέλει να τον ξαναχτυπήσει, να τον ξαναπλάσει, να τον κάνει είδωλό του! "Άλλαξε!", φωνάζει. "Γίνε όπως εγώ σε θέλω!" Κι όταν ο άλλος του πει το ίδιο, σηκώνει τα χέρια στον ουρανό σαν μάρτυρας! Κάθε άνθρωπος πιάνει τον άλλον σαν πηλό και τον ζυμώνει, τον πλάθει, τον πιέζει να πάρει το σχήμα που έχει στο μυαλό του! Μα η αγάπη δεν είναι αγγειοπλαστική! Δεν είναι εργαστήρι όπου φτιάχνεις το ταίρι σου με το σχέδι...
Διαβάστε περισσότερα »