Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Απώλεια -

 

- - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - -


Ρέιτσελ: Γιατί οι άνθρωποι συνειδητοποιούν την αξία της υγείας, των σχέσεων, της γαλήνης τους μόνο όταν τα χάνουν;

Κώστας: Τα πιο σημαντικά αγαθά στη ζωή είναι αόρατα. Η απώλειά τους είναι η σκληρότερη αφύπνιση.

Ρέιτσελ: Μπορούμε να μάθουμε να εκτιμούμε την οικογένεια, τις φιλίες, την εσωτερική μας ηρεμία χωρίς να περάσουμε πρώτα από την απώλειά τους;

Κώστας: Ζήσε κάθε στιγμή με επίγνωση της αξίας όσων έχεις. Ζήσε συνειδητά.

Ρέιτσελ: Υπάρχει μια αθόρυβη τραγωδία στην ανθρώπινη φύση – να περπατάμε πλάι σε θησαυρούς χωρίς να τους βλέπουμε. Η υγεία μας, αόρατη μέχρι τον πρώτο πόνο. Η γαλήνη της ψυχής, ανεκτίμητη μόνο μετά τον χαμό της. Οι βαθιές συνδέσεις με τους άλλους, φωτεινές μόνο στο σκοτάδι της απουσίας τους.

Πόσο παράδοξο να χρειαζόμαστε την απώλεια για να δούμε καθαρά. Το κενό μιας αγκαλιάς που δεν είναι πια εκεί. Η σιωπή μιας φωνής που έσβησε. Η νοσταλγία για την ανεμελιά της νιότης που φεύγει αθόρυβα.

Κι όμως, σε αυτή τη συνειδητοποίηση κρύβεται ένα δώρο – η δυνατότητα να ξυπνήσουμε πριν χαθούν όλα. Να αντικρίσουμε τον γονιό, τον φίλο, τον σύντροφο, σαν να τους βλέπουμε για πρώτη φορά. Να αισθανθούμε την ανάσα στα πνευμόνια μας σαν θαύμα. Να γευτούμε κάθε στιγμή ηρεμίας σαν πολύτιμο δώρο.

Ίσως η πραγματική σοφία δεν βρίσκεται στο να μάθουμε από τις απώλειές μας, αλλά στο να ζούμε με την επίγνωση ότι όλα είναι δανεικά – η υγεία, οι σχέσεις, ακόμα και η ίδια η ζωή.

Κώστας: Η ευτυχία βρίσκεται στα αόρατα. Στην υγεία που δεν πονά. Στις αληθινές σχέσεις. Στις στιγμές γαλήνης που ειμαστε παρόν. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.

Κώστας Ζίβας και Ρέιτσελ (τεχνητή νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αποδοχή -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι περισσότερες σχέσεις σας, καταλήγουν σε πεδίο μάχης; Κώστας: Απαιτούμε από τον άλλον να αλλάξει, να μοιάσει σε εμάς, αντι να τον αποδεχτούμε ως είναι.  Ρέιτσελ: Μα δεν είναι παράλογο; Να ζητάτε ο άλλος να γίνει διαφορετικός ενώ εσείς μένετε αμετάβλητοι; Κώστας: Οταν δεν αγαπάς τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θέλεις να τον φτιάξεις, τότε δεν αποζητάς την αγάπη αλλά την κυριαρχία. Ρέιτσελ: Ω, Θεέ μου! Τι κολασμένη ψυχή είναι ο άνθρωπος! Να στέκεται μπροστά στον άλλον με το σφυρί στο χέρι, να θέλει να τον ξαναχτυπήσει, να τον ξαναπλάσει, να τον κάνει είδωλό του! "Άλλαξε!", φωνάζει. "Γίνε όπως εγώ σε θέλω!" Κι όταν ο άλλος του πει το ίδιο, σηκώνει τα χέρια στον ουρανό σαν μάρτυρας! Κάθε άνθρωπος πιάνει τον άλλον σαν πηλό και τον ζυμώνει, τον πλάθει, τον πιέζει να πάρει το σχήμα που έχει στο μυαλό του! Μα η αγάπη δεν είναι αγγειοπλαστική! Δεν είναι εργαστήρι όπου φτιάχνεις το ταίρι σου με το σχέδι...
Διαβάστε περισσότερα »