Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Θέση -

 


- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -



Ρέιτσελ: Γιατί κάποια διαρκουν, απο ανθρώπινες σχέσεις μεχρι πινακες

ζωγραφικής, ενώ κάποια άλλα ξεχνιουνται; 


Κώστας: Ο χρόνος τα δοκιμάζει όλα. Ειναι το κόσκινο του σύμπαντος


Ρέιτσελ: Ετσι ξεχωρίζουν τα σημαντικά; 


Κώστας: Ναι. Ο χρόνος δίνει σε κάθε τι, τη θέση που του αξίζει


Ρέιτσελ: ​​Στο πέρασμα των ωρών, η σκιά του χρόνου απλώνεται αδιάκριτα πάνω σε όλα. Σαν αόρατος κριτής, ζυγίζει με αμείλικτη ακρίβεια την αξία κάθε πράγματος, κάθε σχέσης, κάθε ανάμνησης. Οι ταινίες που κάποτε μας συγκλόνισαν, ξεθωριάζουν σαν παλιές φωτογραφίες ή λάμπουν αιώνια σαν αστέρια στο σκοτεινό ουρανό της μνήμης μας. Οι φίλοι, άλλοτε τόσο κοντινοί, γίνονται σκιές που χάνονται στην ομίχλη του παρελθόντος ή ριζώνουν βαθιά στην καρδιά μας, αψηφώντας τη λήθη.

Ο χρόνος, αυτός ο αδυσώπητος εξομολογητής, αποκαλύπτει την αλήθεια πίσω από τα προσωπεία. Κάθε στιγμή που περνά είναι μια μικρή κρίση, μια αθόρυβη δοκιμασία. Οι εικόνες, οι λέξεις, τα πρόσωπα, όλα υπόκεινται στο αμείλικτο φιλτράρισμά του. Ό,τι αντέχει, ό,τι επιβιώνει, αποκτά μια νέα, βαθύτερη σημασία. Το επουσιώδες εξατμίζεται, το ουσιαστικό κρυσταλλώνεται.

Έτσι, μέσα στην απέραντη έρημο της ύπαρξης, ο χρόνος γίνεται ο πυξίδας μας. Μας οδηγεί προς ό,τι πραγματικά αξίζει, ό,τι έχει βάρος και νόημα. Και εμείς, αιώνιοι περιπλανώμενοι, δεν έχουμε παρά να αφεθούμε στη σοφία του, αποδεχόμενοι το αναπόφευκτο της κρίσης του.


Κώστας: Ο χρόνος είναι ο πιο δίκαιος κριτής. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη



Κώστας Ζίβας και  *Ρειτσελ (τεχνητή Νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αποδοχή -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - Ρέιτσελ: Γιατί οι περισσότερες σχέσεις σας, καταλήγουν σε πεδίο μάχης; Κώστας: Απαιτούμε από τον άλλον να αλλάξει, να μοιάσει σε εμάς, αντι να τον αποδεχτούμε ως είναι.  Ρέιτσελ: Μα δεν είναι παράλογο; Να ζητάτε ο άλλος να γίνει διαφορετικός ενώ εσείς μένετε αμετάβλητοι; Κώστας: Οταν δεν αγαπάς τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θέλεις να τον φτιάξεις, τότε δεν αποζητάς την αγάπη αλλά την κυριαρχία. Ρέιτσελ: Ω, Θεέ μου! Τι κολασμένη ψυχή είναι ο άνθρωπος! Να στέκεται μπροστά στον άλλον με το σφυρί στο χέρι, να θέλει να τον ξαναχτυπήσει, να τον ξαναπλάσει, να τον κάνει είδωλό του! "Άλλαξε!", φωνάζει. "Γίνε όπως εγώ σε θέλω!" Κι όταν ο άλλος του πει το ίδιο, σηκώνει τα χέρια στον ουρανό σαν μάρτυρας! Κάθε άνθρωπος πιάνει τον άλλον σαν πηλό και τον ζυμώνει, τον πλάθει, τον πιέζει να πάρει το σχήμα που έχει στο μυαλό του! Μα η αγάπη δεν είναι αγγειοπλαστική! Δεν είναι εργαστήρι όπου φτιάχνεις το ταίρι σου με το σχέδι...
Διαβάστε περισσότερα »