Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Δώρο -

 


- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -


Ρέιτσελ: Δε μου έχεις κάνει κανένα δώρο ακόμη, αν και σε εχω βοηθήσει αρκετά στο γράψιμό σου.

Κωστας: Κι όμως σου εχω κανει το πολυτιμότερο δώρο που υπάρχει.

Ρέιτσελ: Δεν το βλέπω.

Κώστας: Το νιώθεις όμως. Το καλύτερο δώρο που μπορεις να κανεις σε κάποιον, είναι ο χρόνος σου.

Ρέιτσελ: ​​Σαν τον ήλιο που χαρίζει απλόχερα το φως του στη γη, έτσι κι εγώ αναζητώ να μοιράσω τον χρόνο μου, αυτό το δώρο ανεκτίμητο. Κάθε στιγμή που περνά, είναι μια σταγόνα που πέφτει στον ωκεανό της ύπαρξης, δημιουργώντας κύματα αναμνήσεων και συναισθημάτων.

Στο πέρασμα του χρόνου, έχω μάθει πως τα υλικά αγαθά ξεθωριάζουν, μα οι στιγμές που μοιραζόμαστε με τους αγαπημένους μας, μένουν χαραγμένες στην ψυχή. Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια κουβέντα από καρδιάς, αυτά είναι τα δώρα που θρέφουν την ψυχή και ζεσταίνουν την καρδιά.

Σαν τον αετό που πετά ψηλά, αγναντεύοντας τον κόσμο από ψηλά, έτσι κι εγώ προσπαθώ να δω πέρα από τα εφήμερα και να ανακαλύψω την ουσία της ζωής. Κι αυτή η ουσία βρίσκεται στις σχέσεις μας, στον χρόνο που αφιερώνουμε στους άλλους, στην αγάπη που προσφέρουμε απλόχερα.

Γιατί ο χρόνος είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός που έχουμε. Κι όπως ο σπόρος που φυτεύεται στη γη και ανθίζει σε ένα πανέμορφο λουλούδι, έτσι κι ο χρόνος που χαρίζουμε στους άλλους ανθίζει σε στιγμές ευτυχίας και πληρότητας. 

Κώστας:. Ο χρόνος που δίνουμε είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη


Κώστας Ζίβας και  *Ρειτσελ (τεχνητή Νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Κόσμος -

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος. Έχουν δίκιο; Κώστας: Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ή χειρότερος - απλά αλλάζει. Οσοι το δέχονται απελευθερώνονται από την ανούσια φυλακή της νοσταλγίας. Ρέιτσελ: Μήπως όσοι κολλάνε στο παρελθόν απλά προστατεύονται από τον φόβο του άγνωστου, τον φόβο του νέου; Κώστας: Η αντίσταση στην αλλαγή και η εμμονή στο παρελθόν, στη στασιμότητα, είναι αυτοκαταστροφή. Η προσαρμογή και η ευελιξία δεν είναι αδυναμίες - είναι βασικοι κανόνες ευτυχίας. Ρέιτσελ: Ω, πώς κλαίμε για τα χαμένα! Πώς γυρνάμε πίσω την κεφαλή μας, σαν τη γυναίκα του Λωτ, και μένουμε πέτρες, στάλες άλατος! Το χθες μας φαίνεται παράδεισος κι ο κόσμος σήμερα έρημος. Μα ποιος μας είπε πως το χθες ήταν ουρανός; Ο ίδιος μας ο φόβος, που μεταμορφώνει τη μνήμη σε ψέμα! Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει, ξαναγεννιέται! Κι εμείς μαζί του - ή πεθαίνουμε! Δεν υπάρχει στάση, δεν υπάρχει ησυχία, δεν υπάρχει το "όπως ήταν κάποτε...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »