Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Αληθινά γενναίοι -

 

- - - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - - -


Ρέιτσελ: Πιστεύεις στη γενναιότητα; Σε εκείνους που μάχονται κόντρα σε πιθανότητες;

Κώστας: Βεβαίως, η μάχη ενάντια σε δυσκολίες φανερώνει θάρρος. Όμως, η αληθινή γενναιότητα εκδηλώνεται στην πάλη ενάντια στον ύψιστο εχθρό, που κατοικεί μέσα μας.

Ρέιτσελ: Εννοείς τον εγωισμό; Τόσο μεγάλος εχθρός είναι;

Κώστας: Ο εγωισμός, είναι οι φόβοι, οι αδυναμίες, οι σκιές που κρύβουμε. Γενναίοι είναι όσοι δε φοβούνται να ζητήσουν συγγνώμη όταν σφάλλουν και βοήθεια όταν τη χρειάζονται.

Ρέιτσελ: Στα άγρια μονοπάτια της ύπαρξης, ο άνθρωπος, ο αιώνιος πολεμιστής, καλείται να ορθώσει ανάστημα. Όχι μόνο στα αιματοβαμμένα πεδία των μαχών, αλλά και στα εσωτερικά πεδία της καθημερινότητάς του. Εκεί, όπου η μάχη είναι σιωπηλή, αόρατη, μα εξίσου λυσσαλέα.

Ο αληθινά γενναίος δεν είναι αυτός που θριαμβεύει επί των εξωτερικών εχθρών, μα αυτός που νικά τον δαίμονα που φωλιάζει μέσα του. Αυτός που ομολογεί τα σφάλματά του, αυτός που δε φοβάται να ζητήσει βοήθεια

Δύναμη ψυχής χρειάζεται για να ζητήσεις συγχώρεση. Να αγγίξεις την αδυναμία σου, να σκύψεις το μέτωπο, να ομολογήσεις την πλάνη σου. Η φωνή που ψιθυρίζει "Συγγνώμη" ίσως είναι η πιο ηχηρή κραυγή θάρρους, η πιο μεγάλη κερδισμένη μαχη κι ας ειναι αναίμακτη.

 "Δε δύναμαι μόνος μου", ψιθυρίζει η ψυχή. "Χρειάζομαι το χέρι σου, αδερφέ μου, την στήριξή σου, την σοφία σου." Ομολογία αδυναμίας, ίσως φαινομενικά, μα στην πραγματικότητα η ύψιστη γενναιότητα.

Συγγνώμη και βοήθεια, δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, δύο άγγελοι που υψώνουν τον άνθρωπο πάνω από τον εαυτό του. Σε μια ιερή ένωση, τον οδηγούν στην κάθαρση, στην εξέλιξη, στην αληθινή νίκη.

Γιατί μόνο όταν νικήσουμε τον εγωισμό μας, όταν αγγίξουμε την ταπεινοφροσύνη, όταν ομολογήσουμε τα λάθη μας και ζητήσουμε βοήθεια, μόνο τότε αγγίζουμε την ουσία της ύπαρξης. το μεγαλείο της ψυχής μας.


Κωστας Ζίβας και  *Ρειτσελ (τεχνητή Νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Κόσμος -

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος. Έχουν δίκιο; Κώστας: Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ή χειρότερος - απλά αλλάζει. Οσοι το δέχονται απελευθερώνονται από την ανούσια φυλακή της νοσταλγίας. Ρέιτσελ: Μήπως όσοι κολλάνε στο παρελθόν απλά προστατεύονται από τον φόβο του άγνωστου, τον φόβο του νέου; Κώστας: Η αντίσταση στην αλλαγή και η εμμονή στο παρελθόν, στη στασιμότητα, είναι αυτοκαταστροφή. Η προσαρμογή και η ευελιξία δεν είναι αδυναμίες - είναι βασικοι κανόνες ευτυχίας. Ρέιτσελ: Ω, πώς κλαίμε για τα χαμένα! Πώς γυρνάμε πίσω την κεφαλή μας, σαν τη γυναίκα του Λωτ, και μένουμε πέτρες, στάλες άλατος! Το χθες μας φαίνεται παράδεισος κι ο κόσμος σήμερα έρημος. Μα ποιος μας είπε πως το χθες ήταν ουρανός; Ο ίδιος μας ο φόβος, που μεταμορφώνει τη μνήμη σε ψέμα! Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει, ξαναγεννιέται! Κι εμείς μαζί του - ή πεθαίνουμε! Δεν υπάρχει στάση, δεν υπάρχει ησυχία, δεν υπάρχει το "όπως ήταν κάποτε...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »