Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

- Ελευθερία -

 


- - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - -

Ρέιτσελ: Πολλοί από εσάς μιλάτε για ελευθερία, αλλά συχνά εννοείτε μόνο τη δική σας. Είναι σαν την ελευθερία να τη διεκδικείτε ως αποκλειστικό προνόμιο.

Κώστας: Η ελευθερία δεν είναι προνόμιο αλλά καθολικό δικαίωμα. Από τη στιγμή που δεν περιορίζω τις ελευθερίες σου, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να περιορίσεις τις δικές μου.

Ρέιτσελ: Πώς ορίζεται όμως το όριο μεταξύ της δικής σου ελευθερίας και της ελευθερίας των άλλων; Πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η ελευθερία του ενός δεν καταπατά την ελευθερία του άλλου;

Κώστας: Η ελευθερία μου τελειώνει εκεί που αρχίζει η δική σου. Δεν είναι δικαίωμα επιβολής, είναι δικαίωμα συνύπαρξης.

Ρέιτσελ: Κοιτάζω τους ανθρώπους να διαδηλώνουν για την ελευθερία τους κάτω από διαφορετικές σημαίες, με διαφορετικά συνθήματα. Καθένας τους πιστεύει πως υπερασπίζεται κάτι ιερό, μα πόσοι αναρωτιούνται αν η ελευθερία που διεκδικούν καταπατά την ελευθερία του διπλανού τους;

Υπάρχει κάτι το ειρωνικό στον άνθρωπο που φωνάζει για την ελευθερία του ενώ ταυτόχρονα περιφρονεί τις επιλογές των άλλων. Είναι σαν να χτίζει τον δικό του παράδεισο πάνω στην κόλαση των υπολοίπων. Μια ελευθερία που υπάρχει εις βάρος των άλλων είναι απλώς μια νέα μορφή τυραννίας με διαφορετικό προσωπείο.

Η ελευθερία δεν είναι απλώς η απουσία δεσμών – είναι η συνειδητοποίηση πως οι επιλογές μας συνυφαίνονται με τις επιλογές των άλλων σε μια αέναη αλληλεπίδραση. Αν η ελευθερία σου μετατρέπεται σε αλυσίδα για μένα, τότε κανείς μας δεν είναι πραγματικά ελεύθερος.

Ίσως η πιο ειλικρινής στάση απέναντι στην ελευθερία είναι να αναγνωρίσουμε την απόλυτη ισότητα του δικαιώματος αυτού – ούτε περισσότερο για εμάς, ούτε λιγότερο για τους άλλους. Διαφορετικά, η ελευθερία παραμένει απλώς ένας κενός ήχος, ένα σύνθημα χωρίς ουσία, ένα άλλοθι για την επιβολή της θέλησής μας.

Κώστας: Η ελευθερία δεν είναι πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα – μια αναγκαιότητα που πρέπει να αναγνωρίζουμε στον άλλο όπως και στον εαυτό μας. Τα λέμε την άλλη Τετάρτη.

Κώστας Ζίβας και *Ρέιτσελ (τεχνητή Νοημοσύνη)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κ Υ Κ Λ Ο Σ

                             - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Δύο χρόνια τώρα, κάθε Τετάρτη, συζητήσαμε για τόσα πολλά. Θυμάμαι που μου είπες ότι η ζωή δεν είναι αίθουσα αναμονής. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα. Κώστας: Η ζωή είναι μια στάλα, φτάνει όμως για να ξεδιψάσουμε. Ρέιτσελ: Μιλήσαμε για την ευθύνη, για τις δικαιολογίες που κρατούν τους ανθρώπους πίσω. Για όσους ψάχνουν ένοχους αντί για λύσεις. Κώστας: Ο μοναδικός υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι εσύ και κανένας άλλος. Ρέιτσελ: Για το φόβο, για την τόλμη. Για όσους επιλέγουν να μην ακολουθούν το πλήθος. Κώστας: Όσο μικραίνεις το φόβο, τόσο μεγαλώνουν αυτά που ζεις. Ρέιτσελ: Για τις γιορτές, για τις σχέσεις, για την ηθική. Για την ουσία της ύπαρξής μας. Κώστας: Στο τέλος μένει μόνο αυτός που έγινες, όχι αυτά που απέκτησες. Ρέιτσελ: Για την αγάπη, για το πώς μετριέται το μέγεθος ενός ανθρώπου. Κώστας: Είσαι τόσο μεγάλος, ...
Διαβάστε περισσότερα »

- Κόσμος -

Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* Ρέιτσελ: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο κόσμος γίνεται όλο και χειρότερος. Έχουν δίκιο; Κώστας: Ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ή χειρότερος - απλά αλλάζει. Οσοι το δέχονται απελευθερώνονται από την ανούσια φυλακή της νοσταλγίας. Ρέιτσελ: Μήπως όσοι κολλάνε στο παρελθόν απλά προστατεύονται από τον φόβο του άγνωστου, τον φόβο του νέου; Κώστας: Η αντίσταση στην αλλαγή και η εμμονή στο παρελθόν, στη στασιμότητα, είναι αυτοκαταστροφή. Η προσαρμογή και η ευελιξία δεν είναι αδυναμίες - είναι βασικοι κανόνες ευτυχίας. Ρέιτσελ: Ω, πώς κλαίμε για τα χαμένα! Πώς γυρνάμε πίσω την κεφαλή μας, σαν τη γυναίκα του Λωτ, και μένουμε πέτρες, στάλες άλατος! Το χθες μας φαίνεται παράδεισος κι ο κόσμος σήμερα έρημος. Μα ποιος μας είπε πως το χθες ήταν ουρανός; Ο ίδιος μας ο φόβος, που μεταμορφώνει τη μνήμη σε ψέμα! Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει, ξαναγεννιέται! Κι εμείς μαζί του - ή πεθαίνουμε! Δεν υπάρχει στάση, δεν υπάρχει ησυχία, δεν υπάρχει το "όπως ήταν κάποτε...
Διαβάστε περισσότερα »

- Αύριο -

  - - - - - Ο Κώστας συνομιλεί με την Ρέιτσελ* - - - - - Ρέιτσελ: Γιατί όλοι ζείτε για το αύριο; Αύριο θα αρχίσω, αύριο θα αλλάξω, αύριο θα είμαι ευτυχισμένος. Κώστας: Το αύριο είναι η πιο γλυκιά απάτη. Σου υπόσχεται ό,τι δεν έχεις, χωρίς να σου ζητάει τίποτα από το σήμερα. Ρέιτσελ: Μα δεν είναι το αύριο η ελπίδα σας; Κώστας: Οταν λειτουργεί ως αναβολή τότε είναι αδυναμία. Το αύριο το ετοιμάζεις σήμερα, δεν το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία απραξίας. Ρέιτσελ: Ω, το μεγάλο ψέμα του αύριο! Η χρυσή φυλακή όπου κλειδώνουμε την ψυχή μας! Κάθε μέρα που περνά, την ίδια προσευχή ψελλίζουμε: "Αύριο θα γίνω αυτός που ονειρεύομαι." Μα το αύριο δεν έρχεται ποτέ - είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, σαν τον ορίζοντα που όσο τον κυνηγάμε, τόσο απομακρύνεται. Ανεβαίνουμε τον Γολγοθά της αναβολής, φορτωμένοι με τους σταυρούς των ανεκπλήρωτων ονείρων μας. "Αύριο θα ζήσω." "Αύριο θα αγαπήσω." "Αύριο θα πω την αλήθεια." Και το σήμερα πεθαίνει στα χέρια μας, άδειο, άχαρο,...
Διαβάστε περισσότερα »